Image
Top
Kompas
25 januari, 2014

Oberen

Hij sloeg ze gade, de vele grijze pakken met hun glimmende zwarte schoenen. Nog meer auto’s reden de parkeerplaats op.

De baas van de catering liep in en uit en hield als een havik zijn personeel in de gaten. Elke beweging volgde hij nauwgezet, klaar om iemand bij het minste of geringste een tik over de vingers te geven. Zijn personeel zag er onberispelijk uit in de zwart-witte uniformen met gesteven kragen. De vergelijking met pinguïns meer dan treffend. De gasten praatten honderduit, begroetten elkaar, sommige zoenden elkaar zelfs gedag. Het was een georganiseerde chaos. Jos zat op een grote kei aan de overkant half in de bosjes. Hij had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. Er zat een soort van rangorde in de menigte leek het wel. Misschien omdat het er nu wel meer leken dan de vorige keer. Iedereen droeg een stropdas, daar lag het niet aan. De vrouwen droegen sjaaltjes. Waarom dacht hij dan een soort hiërarchie te ontwaren. Misschien lag het aan de blik waarop een aantal stropdassen naar andere stropdassen keken. Sommige stropdassen reden in een mooie glimmende auto van de zaak. Andere stropdassen duidelijk in hun eigen auto, al dan niet met elkaar in één auto. Het was erg warm maar alsnog droeg niemand een korte broek. Wel trokken veel mannen hun colberts uit. Maar hun overhemden hadden allemaal lange mouwen. De dames droegen een rokje maar, ondanks de temperatuur, toch ook een panty. Het zal wel zo horen dacht Jos. Een fotograaf dwarrelde tussen de menigte door. Er stonden sta-tafels met grote doeken erom heen gedrapeerd, vastgebonden met een grote witte strik. Jos vond het sjiek. Het deed hem denken aan de bruiloft van zijn oom Gerben. Een glimlach trok om Jos’ mond. Tante Iris had eruit gezien als een in wit-roze tule gehulde cupcake.

Er kwam beweging in de menigte. Eén voor één liepen ze naar binnen. De obers en serveersters ruimden de vieze glazen en de kleine bordjes op. Er werden nieuwe karaffen water naar buiten gedragen. Allemaal met in de hals blaadjes munt en een schijfje citroen. Het zweet gutste van de obers hun voorhoofden en hun baas wapperde driftig in hun richting met een wit servet. Je mocht zweten, je mocht het alleen niet zien.

Jos pulkte met z’n vinger in het gat in de grote kei. Vorige keer vond hij een cent. Nu was het gat vies maar vooral leeg. Hij stond op en liep richting de tuin waar zojuist de grijze pakken hadden gestaan. Niemand meer te zien. Er werd binnen vast een of andere presentatie gehouden. Hij liep langs het hek naar de parkeerplaats. Hitte hing boven de glimmende motorkappen.

Druk pratend liepen ze de tuin weer in. Een glas in de ene hand en in de andere een hapje. De dames lachten hoog en hard. De mannen bromden wat en sloegen elkaar op de schouder. Jos zat met zijn rug tegen de warme kei. Hij had alsnog goed zicht op de mensen maar kon niet zien wat er op de bordjes lag. Waarschijnlijk niet iets waarvoor hij zelf zou kiezen. Vieze olijven of zo’n lepelhapje met iets van wild zwijn of erger nog, slijmerige oesters of iets anders van vis. Thuis met een verjaardag maakte zijn moeder gewoon warme balletjes in saus en zette ze pinda’s op tafel. Als hij baas zou zijn, stonden de sjieke witte sta-tafels aan de overkant vol met bitterballen, mini kaassoufflés en vlammetjes. En augurk gerold in een plakje boterhamworst. Hij fantaseerde erop los. Hij, strak in een pak met een groot, glimmend horloge. De mooiste auto van de parkeerplaats en een echt maatpak, zo’n dure uit Italië. Hij zou iedereen in het bedrijf vanaf een podium toespreken. Net als papa bij zijn baas deed zouden ook zijn werknemers naar hem opkijken, luisteren wat hij ze zou vertellen. Ze zouden voor hem applaudisseren en naar hem knikken.

Het rumoer aan de overkant verstomde. Jos schrok er wakker van en hij zag ze nog net vertrekken.

Daar gingen ze, de grijze pakken…

 

Comments

  1. Mooie observatie .. Of was het meer dan dat? ;)

  2. @Henry, Dank! Heb het heerlijk uit m’n duim gezogen, de bijeenkomst is alleen wel gebaseerd op een recente gebeurtenis. Dus, zeg jij het maar…;-)

Voeg een baal toe

Op de vork genomen door

Categorieën

Geen categorie, Schrijfsel