Image
Top
Kompas
28 februari, 2014

Jaloezie

3x 1.70 bij 1.30. 1x 2.80 bij 1.62. 3x 76 bij 1.33… Ze zag door de bomen de luxaflexen niet meer. Wat een gedoe. Op de dag, in de dag. Bij die andere aanbieder heette het weer gewoon in het kozijn of op het kozijn. Oh ja, niet vergeten altijd 1 cm in de breedte eraf te halen. Pareltjes zweet op haar bovenlip, een klamme rug en plakhanden. Ze woonde hier nu al 9 jaar. De raambekleding die ze nu had was stoffig en plakkerig. Niet meer schoon te krijgen en ze was de kleur meer dan zat. Ze had ze voor nood ooit snel voor de ramen gehangen en al jaren zocht ze naar vervanging, compleet iets anders maar het huis leende zich daar niet voor. Met al die inkijk moest ze gewoon wel de boel dicht kunnen gooien en gordijnen waren met al die vensterbanken geen gezicht. Dus maar weer gewoon de good-old luxaflex. Ze bestelde online en binnen 3 weken kon ze aan de slag. Ondanks dat ze haar gammele keukentrap vol verfklodders denkbeeldig al 6x in de container had gegooid kwam het ding nu toch wel goed van pas. Op de website en in de beschrijving kon zelfs iemand met 2 linkerhanden deze jaloezieën ophangen. Daar ging ze. Ze begon met de kleine ramen helemaal boven, dat moest in haar eentje nog te doen zijn.

Ze kwam bij op zolder. Het was stikdonker. Haar voet lag een beetje raar onderaan haar been en haar hoofd bonkte. Haar ogen raakten gewend aan het donker en ze zag haar spulletjes op een hoop naast de trap. Ze had dorst en probeerde op te staan. Pijn flitste door haar enkel en ze gilde. Tranen sprongen in haar ogen, het zweet brak haar uit. Ze schoof richting de trap en zocht haar iPhone. Oplettend als ze was nam ze het ding overal mee naartoe, zelfs als ze alleen maar de was ging doen, je wist maar nooit, voor hetzelfde geld gleed je uit op de trap en kon je geen kant op. Ze keek naar haar keukentrapje, het lag ingeklapt op de vloer. Haar telefoon ging af, het schermpje lichtte op en snel schoof ze over de gladde vloer naar haar redder in nood. Te laat. Uiteraard. Ze keek snel wie er gebeld had. ‘Kut, anoniem’. Oke, kalm blijven. Eerst eens kijken wie in haar buurt woonde om haar naar beneden te krijgen. En naar een dokter, was haar enkel gebroken? Ze probeerde haar tenen te bewegen maar het werd meteen afgestraft door een felle pijnscheut. Daar ging haar telefoon opnieuw. En opnieuw ‘anoniem’. ‘Hallo?’, ‘hallo, met Amber’, ‘hallo?!’ Ze hoorde alleen iemand ademen en toen werd de verbinding verbroken. Snel scrolde ze door de lijst met recent gebelde contacten. Tim, hij was sterk genoeg om haar te tillen en had een auto. Ze liet hem lang over gaan maar kreeg z’n voicemail. Snel zocht ze verder in haar lijst tot ze iets hoorde. Was dat in haar huis? ‘Hallo?!, is daar iemand?’. Ze hoorde voetstappen. Zware voetstappen op de trap. Haar ogen werden groot, haar hart bonkte in haar keel. Ze schoof langzaam weg van de trap, de adrenaline gierde door haar lijf en overstemde de pijn. Hij stopte. Ze hoorde geen voetstappen meer. Snel zette ze haar telefoon op stil en typte een sms naar Tim. Man in huis, gevallen op zolder, pijn! Kom! Stuur politie! 

Natuurlijk, de politie. Ze toetste 112 en wachtte op de telefonist. ‘Met Amber de Bruin. Er is iemand in mijn huis, ik ben gevallen op zolder en ik kan niet staan’. Ze fluisterde zo zacht dat de telefonist het amper kon verstaan. Haar ogen hield ze gericht op het trapgat. Kwam daar iemand de trap op? Ze klemde haar telefoon nog dichter tegen haar oor en hoorde niet dat de telefonist naar haar adres vroeg. Ze zag iemand in zwarte kleding met een capuchon op naar haar toekomen, ze gilde en zag haar iphone over de vloer vliegen. Haar arm zwaaide naar achteren en ze hoorde iets kraken, opnieuw flitste de pijn door haar lijf. Ze hoorde en zag ze niets meer…

Comments

  1. *slikt en kijk heel koeltjes om zich heen na het lezen van dit opbeurende verhaal* Pfff.

  2. Gras

    Haha, hey! Jij hier, hoe gaaf! :-)

Voeg een baal toe

Op de vork genomen door

Categorieën

Geen categorie