Schemer II
Nu wilde ze niet nadenken. Morgen weer. Of overmorgen...
Ze zocht naar water. De kraan deed niets, nog niet eens een begin van gerochel klonk uit de leidingen. Ze keek in de dozen. Niet veel op wat oude tijdschriften na. Ze gooide ze eruit en scheurde de doos open. Ze liep naar een hoek van de ruimte waar het minste vuil leek te liggen. Ze legde de doos op de vloer en ging erop liggen. Haar enige schoen trok ze uit. Ze vond wat oude lappen. Ze legde ze over haar koude benen en legde de andere doos over zich heen. Dakloos in een pakhuis. Ze repeteerde telefoonnummers die ze zich kon herinneren. Ze kwam niet verder dan 6 of 7 cijfers. Misschien kon ze naar een opvang voor daklozen morgen. Ze had geen idee waar die zat. Zo diep zou zij toch nooit zinken. Een daklozenopvang! Zelfs gisteren nog had ze dat absoluut voor onmogelijk gehouden. Moest ze iemand waarschuwen dat hij daar lag? Met bloed uit zijn oor? Betekent dat dat iemand dood is? Of zeer binnenkort? Het was inmiddels een paar uur later. Ze rilde en probeerde te slapen.
Ze opende haar ogen. Hoelang had ze geslapen? 5 minuten, 3 uur? Het was nog steeds donker. Ze dacht aan hem. Als hij dood was kon ze misschien wel terug. Ze zou opgehaald worden door de politie en in een warme cel terechtkomen. Ze zou vertellen wat er was gebeurd en ze zouden haar geloven. Ze zou naar huis mogen en haar leven leven. Alsof hij niet heeft bestaan. Gewoon uit het leven zijn opgepikt en verhuisd naar een andere plek. Een andere dimensie.
Zijn geld. Hoe kwam ze aan het geld. Misschien moest ze eerst wel terug naar huis. Misschien nu wel. Hij was toch dood. Niemand wist het nog. Ze zou naar de bank kunnen en het geld kunnen ophalen. Daarna zou ze verdwijnen. Ze kroop overeind. Haar lichaam deed zeer. Haar handen trilden zo hevig dat ze haar schoen amper aan kreeg. Ze kon zich moeilijk oriënteren buiten in het donker. Ze liep de kant op waar ze dacht vandaan te komen. Na een paar uur herkende ze de straten. Het werd langzaamaan licht. Ze liep via de achterkant het huis in. Voorzichtig liep ze door de kamer naar de gang. Hoe zou hij eruit zien? Ze klemde haar handen ineen. Rillend met het koude zweet op haar rug opende ze voorzichtig de deur naar de gang. Ze deed haar handen voor haar ogen, bang voor wat ze zou aantreffen. Ze keek om de hoek en schrok. Ze kon een gil nog net onderdrukken. Wat ze zag was niets. Geen man. Geen bloed. Vol ongeloof voelde ze over de plek. Niets. Ze keek naar boven en liep zachtjes de trap op...
Machinarium
vijf reacties