Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Een hectisch en druk jaar achter de rug. Een fulltime baan, een studie ernaast. Geen probleem natuurlijk. Ook niet de zoveelste reorganisatie en alle onrust en onvrede wat dat met zich meebrengt. Enfin, mijn diploma heb ik dan na een super-leuk studiejaar behaald op 29 juni. Gras voorlopig als uitvaartbegeleider door het leven. Mijn stagebedrijf bood mij direct een baan aan. Twee dagen later overleed opeens mijn lieve papa. 

Ik kon dus meteen aan de slag. Dit was niet de afspraak. 'Lekker makkelijk voor ons', grapte mijn vader ooit eens. 'Je laat het', waarschuwde ik hem, 'jij mag niet mijn eerste zijn'...  

De inkt op mijn diploma was amper droog toen ik het verschrikkelijke telefoontje kreeg van mijn moeder. Met horten en stoten werd mij in een paar seconden duidelijk gemaakt dat mijn paps tijdens zijn werk was overleden door een ongeval. Mijn ouders spraken 3 dagen daarvoor nog lang en goed met elkaar en maakten plannen voor de toekomst. Hij zou zijn werk meer afbouwen en ze zouden dan toch echt meer van en met elkaar gaan genieten. Dit mag dus blijkbaar niet. Uit ons leven gerukt. Weg ben je. Zomaar. Plotseling en stilletjes.

Nee, wij waren niet op vakantie. Wij waren en zijn nog druk. Met veel verdriet. Met mijn mams. Met elkaar. Met mezelf. Met het afronden van zijn eigen bedrijf. Met het verschrikkelijk missen van mijn papa. Met zoveel...