Vieze vingers
'Hé gezellig', mijn moeder kijkt ons aan. 'Proost jongens', aldus mijn vader. 'Ik ga voor de gamba's', vervolgt hij. Mijn moeder doet met hem mee. Ongepelde grote verse gamba's. Een smeerboel dus. 'Mevrouw, heeft u misschien een kommetje water met citroen voor onze vingers?'. Het meisje kijkt mijn vader onnozel aan. 'Ja hoor, zegt ze snel, 'ik kom het zo even bij u brengen'. Ze snelt terug naar de bar en met een kleur van lichte paniek zoekt ze in alle kastjes en lades. We slaan er verder geen acht op totdat ze aan ons tafeltje verschijnt. Mijn moeder schiet in de lach, Stro schiet onder de tafel van schaamte en ik kijk net zo onnozel terug als het arme kind. Mijn vader, stoïcijns als hij is, maakt ruimte op de overvolle tafel zodat zij een schaal van keramiek ter grote van een afwasteil voor hem neerzet. 'Voor uw vingers', ze knikt en verdwijnt snel weer uit beeld.
Ik krijg spontaan de neiging mijn voeten in die bak te planten...
Met een glimlach plaatst mijn vader de schaal met inmiddels vuil geworden water van hun gamba-vingers terug op de bar. Hij fluistert iets in het oor van het meisje waarna ik haar zacht hoor zeggen 'bedankt voor de tip'.
De rest van de maaltijd verloopt wonderwel zonder gekkigheden en het eten smaakt heerlijk. Hé gezellig...
Machinarium
vier reacties
Gelukkig voor dat meisje, was ik er niet bij, je had me weg kunnen dragen! hahahaha