Homo neanderthalensis
In mijn mooiste outfit pakte ik snel mijn boeltje bij elkaar en reed naar het station. Onze trappen had ik geverfd, de wasmachine, wasmand EN droger waren leeg, het huis was schoon en er stonden verse bloemen. Gras ging Stro ophalen. Die kwam namelijk weer terug van een poosje weggeweest. (Is dat nu wel of geen goede zin?!) Enfin, ik belde hem dat ik voor de hoofdingang stond. 'Ik zie je al', was zijn antwoord. Mijn hart maakte een sprongetje, ik gooide mijn telefoon in mijn tas en snelde de auto uit. 'Haaaai', riep ik. Ik bleef acuut stilstaan. 'Je hebt een baard!' 'Eehh, ja!' was zijn reactie. Hij keek in mijn ogen, zoekend naar wat ik ervan vond. Ik begon te lachen. 'Cool', artifarti hoor! staat je goed eigenlijk wel'. Toen natuurlijk een dikke zoen. De baard was wel zacht maar de snor allesbehalve! 'Eeehm, kleine vraag mijn lieve Stro, hoelang blijft dat ding op je gezicht zitten?' Hij lachte en haalde zijn schouders op. 'Vind je het leuk?' vroeg hij. 'Ja, best wel', beaamde ik. 'Nou, dan blijft dat ding nog wel even zitten denk ik'.
We kwamen thuis, Stro checkte na een poosje zijn telefoon. 'Hey, ik hang nog met jou aan de lijn!'. Ik griste mijn telefoon van het aanrecht en keek. Ja hoor, we hingen nog aan de lijn met elkaar. 1,5 uur lang stonden we letterlijk en figuurlijk onwijs met elkaar in verbinding. Snel maakte ik een rekensommetje en kwam tot de conclusie dat dit nog wel in mijn belbundel zou passen en anders... lekker belangrijk. Mijn eigen baardmans was weer thuis, het weekend kon beginnen!
Machinarium
vijf reacties
Mijn telefoon is altijd zo aardig na precies een uur de verbinding te verbreken. Om dit soort redenen denk ik. Maar toch vaak raar om midden in een zin opeens terug te moeten gaan bellen, en uit te leggen dat mijn telefoon over mijn rekening waakt. Hoe dan ook: geniet van het vernieuwde samenzijn! Woei!