Sequi
Ze had daar maar gezeten. Tranen brandden achter haar ogen en haar keel deed pijn. Pijn van het ingehouden huilen, van de ingehouden snik.
Snel had ze haar handen gewassen bij het horen van de menigte in de ontvangsthal. Ze haastte zich naar de mensen en nam plaats op een stoeltje achter in de aula.
Op haar nette schoenen met hoge hakken werd ze anderhalf uur daarvoor geconfronteerd met een gestreste koffiedame wiens collega niet was komen opdagen. Ze kon het smekende gezicht van de vrouw niet negeren en zo stond ze dus onverwachts in de grote keuken. 250 witte puntjes zou ze smeren en beleggen met ham en kaas. Haar rug deed pijn van het lange staan in de verkeerde houding en de geur van de ham gaf haar een weeïg gevoel.
De muziek bij binnenkomst was de muziek die haar eigen moeder vroeger veel had gedraaid. Dit kwam zo binnen. Veel te jong was de vrouw daar vooraan op de baar. Een dichte kist zonder poespas. Ze kende de vrouw niet. Ze kende de familie niet eens. Wat de nog jonge kleindochter vertelde sneed haar door haar ziel. Dat haar oma nooit vergeten zou worden, dat zij altijd van haar zou blijven houden en dat iedereen dat moest weten. Haar broertje, misschien 6 jaar oud, stond naast haar en kon niet langer flink blijven bij het horen van het gebroken stemmetje van zijn grote zus.
Ze stond op, glipte de aula uit en liep naar buiten. Ze merkte de kou niet. Ze zocht naar haar sigaretten. Natuurlijk nog in haar jas, binnen. Gedachteloos liep ze langs de graven. De aanblik van de langwerpige vijver zonder einde deed haar goed. Ze werd kalm. Ze was dankbaar dat dit mogelijk was. Afscheid nemen van je liefste bezit in alle rust en pijn. Kleine dingetjes nog mogen zeggen, mooie muziek mogen draaien, haar favoriete rozen mee mogen geven tijdens haar laatste reis.
Toen ze terugkwam was de aula leeg. Alleen de vrouw op de baar was er nog. Ze maakte 3 lieve kleine boeketten van de rouwarrangementen die buiten in deze kou geen schijn van kans zouden hebben. Eén legde ze op de deksel. De andere twee legde ze klaar voor de familie. Dankbaar was ze dat ze in ieder geval dit nog voor ze kon doen. Met een glimlach nam ze afscheid van de vrouw. De vrouw die ze alleen maar kende van de foto naast de baar.
Machinarium
Eén reactie