LIEF!

Voor ik kan verklappen wie en wat er zo onwijs lief is neem ik jullie even mee naar december 2009...

Eén van onze trouwe vaste bezoekers, Knik, mailde mij in december. Ze had een verrassing voor ons maar met enkel 'Gras & Stro ergens in Nederland' op een envelop kwam TNT post niet ver vreesde ze. Hoewel wij natuurlijk alles in het werk stellen zo anoniem mogelijk te blijven zette ik toch mijn principes aan de kant en gaf haar ons adres. Het ging immers om een verrassing en in tegenstelling tot Stro ben ik daar dus wel dol op! Daarnaast vond ik het bijzonder. Een medeblogger die je helemaal niet kent, alleen van de verhaaltjes van elkaars weblog, ziet iets, denkt daardoor aan jou en is dan zo lief om het aan je cadeau te doen en op te sturen! 

Ik ontving onlangs nog een mail van haar. Dat het allang december was geweest maar dat het er echt aan kwam. De verrassing. Ik glimlachte en mailde haar terug dat ze zich vooral niet druk moest maken. Dat ik het idee van een verrassing al een cadeau op zich vond! Maar stiekem was ik natuurlijk best heul heul nieuwsgierig!

Zojuist liep ik nietsvermoedend naar beneden en checkte onze deurmat. Ja, post. Hey, een bubbeltjesenvelop met daarop: Gras & Stro en ons adres en een klein kapitaal aan postzegels. Ik gilde naar boven, 'we hebben post!' 'Ow', was het antwoord. 'Van Knik!' Daarna volgde een nieuwsgierig 'Ooo?'

Een prachtige kaart met lieve woorden geschreven door Knik en een boek wat noch Stro noch ik kende! De roman 'Dagen van gras' van Philip Huff kregen wij zomaar! 168 pagina's lang mogen we genieten van een ons onbekende schrijver zijn debuut met een ons zo bekende titel! Dat wordt ruzie wie het eerst mag beginnen...

Lieve Knik, echt helemaal top! Dank je wel voor dit originele cadeau en deze onwijs lieve verrassing!!

Onjarig

Shit... Stro is bijna jarig en ik heb nog niets. Vorig jaar nog zweette ik peentjes om hem rond tijdstip X uit huis te krijgen om de verrassing voor te bereiden, zijn eerste (en waarschijnlijk enige) surprise-party. Aangezien Stro met geen mogelijkheid zijn huis wenste te verlaten was het verrassingseffect helaas gedaald tot het absolute nulpunt. Jammer voor mij maar het feestje was er. En het was nog leuk ook.

Vandaag ging het de goeie kant op, eerst naar winkel A maar daar zou het bijna bij blijven. Lichte paniek bij Gras. Gelukkig alsnog naar winkel B. Daar moest ik namelijk bij in de buurt zijn om mijn plannetje ten uitvoer te kunnen brengen. Stro zou even lekker rondneuzen in zijn favo winkel, de Apple store. Tijd genoeg voor mij om net iets te lang weg te blijven.  

Tja. Daar zat hem nou net de kneep. Klaar in winkel B en Stro loopt weer richting parkeergarage. Ik loop de andere kant op en hij kijkt me vragend aan. 'Ja, ik dacht nog even langs de drogist?' probeer ik. Shit, de drogist die ik bedoelde zat daar niet. 'Zullen we even naar de Apple store?' mijn tweede poging en mijn meest schijnheilige blik. 'Neuh, hoeft niet, kom we gaan weer naar huis', aldus Stro. Whaat?! Geen Apple store? Hij moet wel ziek zijn... dit komt mijn plan niet ten goede! Hopeloos sta ik stil tussen de menigte en kijk hem aan. Hij begint te lachen. 'Ach gossie, moet je perse nog ergens zijn, Grasje?' en zijn ogen glimmen. Ik lach en zeg 'ja'. Hij trekt me mee de roltrappen af richting parkeergarage. 'Maar ik...'. Ik frummel me stiekem los en loop de andere kant op. Stro strekt zijn arm en ik sta zomaar weer op de roltrap. Er is niemand jarig, er wordt voor niemand een cadeautje gekocht en nee, slingers dank u wel. Ik mok nog wat en na nog 3 vluchtpogingen zit ik weer in de auto. Heel onfeestelijk en heel onjarig.

Ik peins me nu helemaal niet suf hoe dit allemaal verder moet. Er is niemand jarig hoera, hoera.

Fijerflaais

Een leuke verrassing, Stro veel eerder thuis dan verwacht. Nou ja, wel na de nodige vertraging door onze vrienden van de NS natuurlijk maar enfin. Na ons favo programma ‘Wie is... de Mol?’ eens samen te hebben gekeken en een hete douche te hebben genomen lagen we eindelijk in bed. Gras, moe van de week, van de dag en van de hete douche ging linea recta voor een retourtje bizarre fantasiewereld. Bijna aangekomen bij 10.000.000 vuurvliegjes boven mijn hoofd hoorde ik vaag op de achtergrond het woordje kut voorbijkomen. Dit droomde ik toch niet, wie verstoorde zo ruw mijn fantasie? ‘Kuhuut’, ‘kut’, ‘nee!’, ‘oh nee he’, ‘dat meen je niet’, en nogmaals kwam Kilo Uniform Tango voorbij. 

Mijn vuurvliegjes waren allang verdwenen dus draaide ik me maar weer om. Stro zat rechtop in bed, verstrengeld met zijn Macbook Pro en keek me paniekerig aan. ‘Ik ben niet uitgecheckt!’. Ik kon me niet herinneren dat hij per vliegtuig was gekomen of in een hotel had geslapen en keek hem onwaarschijnlijk onnozel aan. Nee, het ging natuurlijk om zijn OV-chipkaart. Hij schoot in zijn spijkerbroek en schoenen en racete bij maanlicht door het prachtige witte landschap richting station. 27 minuten later hoorde ik vaag voetstappen op de trap en voelde ik een koud lijf. Vuurvliegjes dansten nu rond ijsbergen en ergens in de verte zag ik een trein vertrekken. Het blijft een waar drama, dat openbaar vervoer...