Hoest hoest hoest hoest hoest hoest....
Ja, ook ik hoor eindelijk ergens bij! De griepepidemie heeft ook toegeslagen in huize Gras&Stro. Vandaag voel ik mij dan wel weer zo goed dat ik weer wil lezen, de joggingbroek inruil voor een normale spijkerbroek en mijn beeldscherm weer aan kan. Jammer, heb je bijna de hele week om boeken te lezen waar je niet aan toe komt, werkt je hoofd niet mee!. Letters duizelen voor je waterige snotogen en maken je misselijk. TV kijken zonder al te veel gedoe gaat nog met het geluid zacht, heel zacht. Ik negeer de buren die doodleuk aan het klussen slaan om 8.00 uur 's ochtends net als mijn mobiel waarin veelvuldig de vraag wordt gesteld 'ben je ziek?!'. Juist, Gras is nooit ziek, dat klopt. Veel rust om ziek te zijn lijkt me dan ook op dag 1 niet gegund. Ik klets honderduit met mezelf en word daar wakker van. Ow, heet dat ijlen. Ik neem plaats naast het toilet en vraag me af hoe ik in hemelsnaam weer overeind kom. Ik hou mijn hoofd vast maar op de trap toch maar snel weer de leuning. Ik kan de damporeclame niet meer horen (7000 x hoest, die) en ik ben deze week verslaafd aan gele vla. Ik zie bijna geen mens en begin dat vandaag te merken wanneer ik de neiging heb de postbode uit te nodigen voor een lekker warm kopje thee op deze zeer natte, depressieve druilerige middag. Je zou er, mocht je het nog niet hebben, spontaan de griep van krijgen...
Machinarium
De techniek van de grasmaaier en de balenpers wordt ambachtelijk edoch vernieuwend geleverd door:
vier reacties