Sjoukje Dijkstra
'Maaaaam, waar zijn mijn schaatsen?' Ik ben een jaar of 11 en de ijsbaan is voor het eerst open dat jaar. 'Waar je ze voor het laatst hebt gelaten'. 'Nee hoor, daar liggen ze niet, alleen die van de rest liggen daar, ik bedoel mijn noren, waar zijn die?' Hoopvol kijk ik naar mijn moeder en zie haar gezicht veranderen van 'He, moet dit nu' naar 'Oh jee, ik ben vergeten haar te vertellen dat ik haar lievelingsschaatsen heb weggegeven aan haar jongere nichtje die ze welgeteld 3 keer per jaar ziet'. 'Eeh lieverd', (toen wist ik dat er iets kwam waar ik niet zo blij mee zou zijn) 'weet je nog dat je zei dat je van je zakgeld kunstschaatsen wilde kopen?' 'Ja, maar nu nog niet, die zijn wel fl. 200,00!' 'Ik spaar liever nog door voor.... iets'. Wat dat iets was wist ik nog niet maar dat ik niet bijna mijn hele junior spaarrekening voor kunstschaatsen wilde plunderen wist ik wel. Ik had immers noren, fijne lage noren die nog goed pasten en waar ik direct mee het ijs op zou kunnen. Gratis.
Ik loop naar de ijzerwarenhandel waar ze schaatsen verkopen met in mijn jaszak een envelop met fl.200,00.
Daar liggen ze. Witte, nieuwe, stugge leren kunstschaatsen. 'Zo, en nu goed oefenen, dan ben je straks net Sjoukje Dijkstra'. Ik kijk de eigenaar van de ijzerwarenhandel dom aan. 'Ja, bedankt' en ik loop naar huis, mezelf afvragend wie die Sjoukje dan wel niet is, ze woont in ieder geval niet bij ons in het dorp, zoveel wist ik wel.
Trots fiets ik naar mijn vriendinnetje met mijn spiksplinternieuwe aanwinsten. 'Wauw, die zijn helemaal nieuw!' 'Schaatst dat wel lekker?' 'Natuurlijk wel' zeg ik eigenwijs, wist ik veel. Na vele buikschuivers en blauwe plekken overal smijt ik ze bij thuiskomst in de hoek en zeg tegen mijn vader dat hij mijn schaatsen naar de slijper moet brengen. Die tandjes op de voorkant van de ijzers moeten eraf, een beetje vaart en een goede afzet resulteert elke keer in een beste glijer plat op mijn buik. Mijn vader belooft het plechtig. Zo gezegd nooit gedaan hangen mijn schaatsen, nog bijna gloednieuw een jaar later aan een spijker op zolder. Inmiddels een maat te klein...
twaalf reacties
zo'n vijftien jaar geleden, heb ik als ,,herintreder,, mijzelf een paar lage vikings kado gedaan, maar inmiddels bleef het toch wat rommelen in de marge... ;)
Aaaah, wat sneu! Die Noren, die had je gewoon terug moeten eisen, en dan die andere schaatsen aan dat nichtje meegeven. Ja, dan zat er tenminste nog een happy end in voor jou. En dat nichtje moest het toch nog leren, dus dat maakt niets uit. ;)
Gewebs verhaal is ook niet mis, ook al zo sneu! Zijn er ook nog mensen met vrolijke schaatsstories? Of zijn die dingen verdoemd stiekem?
Gewebs verhaal is ook niet mis, ook al zo sneu! Zijn er ook nog mensen met vrolijke schaatsstories? Of zijn die dingen verdoemd stiekem?
Moeders zijn soms sukkels. Hebben ze nou echt niet in de gaten hoeveel impact een bepaalde gebeurtenis op een klein meisje heeft???Zielig verhaal joh. Hier hangen ook nog kunstschaatsen.Ik heb ze nooit weg durven doen. Eis gewoon je 200,- gulden terug. Nee heb je ja........
@Scheisse; Je bent oerhollander of je bent het niet...
@Wenz; Heb jij zelf niet nog een succes-schaatsstory?
@Klimop; Ze mag wel oppassen, straks doe ik het ook nog ;-)
@MiB; whaha... kan me de laatste keer niet meer voor de geest halen dat ik haar heb gezien!
@Wenz; Heb jij zelf niet nog een succes-schaatsstory?
@Klimop; Ze mag wel oppassen, straks doe ik het ook nog ;-)
@MiB; whaha... kan me de laatste keer niet meer voor de geest halen dat ik haar heb gezien!
Machinarium
De techniek van de grasmaaier en de balenpers wordt ambachtelijk edoch vernieuwend geleverd door:
het is mij nooit gelukt er in te groeien, wel ontnamen ze mij om die reden het plezier in het schaatsen. de komende jaren waren andere onbespreekbaar, ik had immers al nieuwe..?