Spazieren

Wat een rust hier. Dat had ook ik in de gaten. Ben dan ook heel druk met hele andere dingen. Met wat dan? Nou, met sinterklaas, statten met een vriendinnetje, werken, conflicten met de gemeente uitvechten, gedichten uit mijn mouw schudden, veel huiswerk maken voor mijn werk maar het is af en het is goehoed!, (internet)shoppen en surprises bedenken en ze ook nog maken en kerstballen verven (truttig? tuuuuuuurlijk maar zo lachen) en uit logeren en naar 'komt een vrouw bij de dokter' en proberen niet te huilen in de bios wat mij bovenverwachting aardig is gelukt en een weekje weg verzinnen en een nieuwe dagcr?me proberen en allergische reacties proberen weg te poetsen (voor Stro me weer ziet!) en mijn haar verven en... nou dat.
Maar ik kom wel vaak even kort een kijkje nemen hoor, bij mezelf maar nog vaker bij jullie. Ik ben een echte gluurder zeg maar. Als Stro straks weer terug is van weggeweest wordt mijn leven misschien wel weer normaal en wordt ook dit weer normaal. Tot die tijd gluur ik er lekker op los. Als je het niet erg vindt.

Error

Een week lang heb ik lopen peinzen. Terwijl ik het o zo leuke spelletje van Stro trachtte te snappen, genaamd 'Machinarium', vervaagde mijn beeld tweemaal en verscheen er een melding. Ik heb niets met meldingen dus 'negeer' was wat ik deed. Daarna was er iets vreemds aan de hand op mijn o zo geliefde iMac. Al mijn mail stond weer op ongelezen! Stante pede het spelletje de schuld gevende wees ik boos naar mijn scherm. Stro, stomverbaasd, had geen idee wat zich aan de binnenkant van zijn Gras haar computertje had plaatsgevonden. Hij liet me een week in onzekerheid. Ik deed verwoede pogingen mijn email weer geopend te krijgen maar bij het lezen van de melding 'weet u zeker dat u 215 berichten wilt openen', sloeg toch echt de twijfel toe. Dat zou natuurlijk ontzettend lang duren, vastlopers, een gecrashte computer en rook uit mijn geliefde bolletje zag ik al voor me. 'Annuleren' was mijn enige optie. Op mijn werk waar we nog 'gewoon' met Windowsmachinaria opereren had ik het ongetwijfeld geweten maar nog steeds ervan overtuigd dat een machine van Apple volstrekt andere manieren van aanpak behoeft durfde ik het niet aan. Ge?rgerd liet ik mijn mailbox voor wat het was. Tot vandaag. Zondag. Boek gelezen, het huis aan kant, de administratie en de rest aan de beurt en tijd gereserveerd voor wat serieus knutselwerk achter mijn computer vroeg ik Stro naar mijn mail te kijken. Hij begon te lachen en vroeg of ik na afgelopen week nog steeds aan het klooien was met mijn mailbox. 'Ja', was mijn antwoord, 'dat ding spoort niet, en het begon met dat stomme spel van jou'. Hij schoot in de lach. Liet me zien wat hij had geflikt (doodleuk al mijn mail op ongelezen gezet, een grap wat ikzelf ook menigmaal heb uitgehaald met collega's, zoooo 2006) en ik sloeg mijzelf letterlijk en figuurlijk voor mijn hoofd. 'Leuk logvoer' grapte hij...