Van onderen!

Vliegen als een vogel, hard suizend naar beneden als een adelaar die zijn prooi gaat grijpen. Gillend van plezier of van wanhoop en een sterke man die je opvangt en je de hele tijd bijstaat. Dat was mijn cadeau van m'n paps en mams en Stro voor mijn verjaardag. Ook worden mijn wanhoopskreten en flubberende wangen keurig vastgelegd met een videocamera. 'Leuk voor later' riep mijn moeder blij. Al jaren roep ik dat ik dat nog eens zou willen meemaken en ja hoor, ze hebben het goed onthouden. De afspraak was gemaakt, Gras zou de lucht in en ook weer naar beneden komen. Van 3 km hoogte zou ze (hoe onnatuurlijk ook) uit een vliegtuigje springen om vervolgens ergens in een weiland een zachte landing te maken. Wanneer de parachute niet open zou gaan zou ze eenmaal beneden een nieuwe krijgen, een oeroude grap om de zenuwen in de hand te houden. Onrustige nachten want ow, waar heb ik JA tegen gezegd? Het bleek voor niets. Nederland zou Nederland niet zijn als het weer niet eens roet in het eten zou gooien. Een nieuwe afspraak maken en hopen op beter weer!

Een brug te ver...

Tijdens onze vele autoritten samen hebben Stro en ik al het nodige meegemaakt. Zo ook laatst toen we weer op weg waren naar het hoge noorden. Stro vertelt (de leukste en langste gesprekken vinden bij ons meestal plaats in de auto) over hoe de politie strenger wil optreden tegen brug- en sluisspringers. Na de vele 'springincidenten' waarbij al vele jongeren zijn omgekomen wordt het volgens de politie hoog tijd deze vorm van vermaak de das om te doen. Net op het moment dat Stro begint met zijn verhaal naderen we zelf een brug met een sluis. Een jongetje in rode zwembroek trippelt over de brug om vervolgens nog een duik van de sluis te nemen. Stro staakt door deze afleiding zijn verhaal, hij is bezig een mooi bruggetje te maken van het jochie in zwembroek naar het verbod van de politie.
Ik zeg een keertje 'oh oh'. Deze bescheiden 'oh oh' bereikt niet het effect wat ik voor ogen had. Onverstoorbaar, nog steeds lettend op jochie in rode zwembroek, rijdt Stro rustig verder. Ik kijk verbaasd naar mijn Stro, met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik weer voor me. De lampen van de brug waren al een poosje aan en nu gingen toch ook echt de slagbomen sluiten. Ik kijk angstvallig nog eens opzij en roep 'zie je dat dan niet? De brug gaat open!'
'Huh, wat?!' Stro is nu helemaal de kluts kwijt. 'Hoezo de brug gaat open?!' Nu ziet ook hij het. De versnelling in zijn achteruit, helaas. De slagbomen achter ons zijn dicht. Gras en Stro trillend als een espenblad boven op de brug in het hoge noorden. 'Wat nu?' piep ik. 'Laatst kwam er een man op het nieuws die ook met zijn hond vast stond op de brug in de auto en dat ging nog maar net goed en ow wat moeten we nou en waarom zag je dat dan niet en ik zei toch nog... oh oh'. Stro geeft een straal gas en racet over de brug naar de andere kant. 'Of er is hier een brugwachter of er hangen camera's, ze kiepen ons echt niet zomaar van de brug', aldus Stro. En ja hoor, de slagboom aan de andere kant van de brug blijft net zo lang open staan totdat we er voorbij zijn.
Na het incident is het nog lang onrustig in de auto en Stro laat Gras plechtig beloven hem de oren van zijn hoofd te gillen mocht er nog eens iets gebeuren tijdens een autorit.