Dauw

Ze streek het verkreukelde papiertje glad. Het was haar recept voor haar medicijnen. 2 maal daags 1 tablet, innemen met ruim water. Ongeveer een jaar geleden had haar dokter het voorgeschreven. Nu was er van het recept bijna niets meer over. Zelfs van de naam waren nog maar een paar letters zichtbaar. Ze trok haar vuile jas iets verder over haar heupen. Haar voeten en schouders waren niet bedekt, de jas was niet lang genoeg. Mensen liepen langs haar, kinderen staarden naar haar, nieuwsgierig maar met een bedenkelijk gezicht. Mama, heeft die mevrouw geen douche? Ze keek ze na, moeder en kind. Mooie vlechtjes, mooie kleren.
Ze rekende uit hoe oud haar eigen dochter nu zou zijn geweest. Welke opleiding zou ze hebben gedaan, zou ze al een vriendje hebben gehad, of een vriendin misschien? Zou ze denken aan kinderen, net als haar moeder vroeger alleen maar had gedaan. Een kindje, om van te houden, om mooi aan te kleden, om naar een goede school te sturen.

Ze stond op, wreef met haar handen door het natte gras en wreef ze daarna in haar gezicht. Er gaat niets boven verse dauw. Ze voelde aan haar rotte tand. Hij moest eruit maar hoe. Ze zou het bij de opvang voor daklozen vragen. Morgen mocht ze daar weer naar toe. Ze mocht zich dan weer wassen en misschien hadden ze wel een andere jas voor haar, een lange jas. Of schone sokken. Wat kon ze verlangen naar schone sokken. Gaten in haar schoenen, modder op haar benen, het maakte haar niets uit. Dikke schone sokken waren het einde.

Ze keek naar het gerechtsgebouw. Haar werk, haar leven. 'Mevrouw de rechter, graag geef ik het woord aan mijn client...'. 'Mevrouw de rechter, graag zou ik willen benadrukken...'. Ze had status, geld en een huis. Een heus huis, met stromend koud en warm water. Een hele lade vol met schone sokken.
Ze volgde de mensen die het poortje doorgingen. Vaak onzeker, vol verwachting, bang of nieuwsgierig. Ze hekelde de mensen die nieuwsgierig het gebouw betraden. Pen en papier in de aanslag, klaar om op te schrijven wat ze zagen, hoorden en meemaakten. Vervolgens kwam het in de krant wat zo'n nieuwsgierig aagje dan wel niet had gezien en gehoord. En wat het met die persoon had gedaan. Och och, arm schaap.

Ze kneep haar ogen tot spleetjes. Ze zag oud-collegae voorbij gaan. Ze werden oud. Zag zij er ook zo uit? Mevrouw de rechter, oud en verward. Met een rotte tand en gaten in haar sokken. Ze liep terug naar haar bank. Trok haar jas op tot aan haar middel en viel in slaap. Ze murmelde nog iets over kleine meisjes met lange vlechten.

Vitamine zeezout

Het hemelvaartweekend. 4 hele dagen om iets te ondernemen. Het avontuur op te zoeken, te ontspannen, te feesten en dingen te doen die niet in de normale korte weekenden passen. Zo ook in huize Gras & Stro. Nou ja, avontuur, feest... Wel een onverwacht bezoek aan de bios op een wel heel onverwachte tijd naar een onverwacht gruwelijke film die op de een of andere manier maar in mijn hoofd blijft zitten.

En een impulsief bezoek aan het Duitse eilandje Borkum. Altijd leuk. Bootje varen, met een treintje naar het dorp en mensen kijken. Veel mensen kijken. Fries en Gronings dom geleuter voert de boventoon, vooral de kids van de vele provinciaaltjes hoor je werkelijk overal bovenuit (wat leidt tot moordneigingen van zowel deze lieve onschuldige schattige kids als de ouders). En de Duitsers, die hoor je nog niet eens zozeer, die zie je alleen maar. Eten, veel en vaak en natuurlijk kuilen graven op het strand. Bijna de hele familie woont in zo'n kuil, strandstoel en al gaat erin. Een genot om naar te kijken, echt waar.

Op de boot was het fris (lees veeeel te koud voor rokje, shirtje en slippers) op de heenreis. We moesten en zouden perse bovenop het dek onder de noemer 'heerlijk uitwaaien' aldus mijn lieve Stro. Met blauwe benen en tenen inclusief verwoeste haardracht zat Gras naast haar Stro kou te kleumen. 'En dit vind jij nou leuk?!' snerpte de anders altijd kalme Gras naar Stro. 'Ga jij trouwens maar aan deze kant zitten, dan hou je mij tenminste een beetje uit die koude klotewind', 'als ik morgen ziek ben is het jouw schuld!'. Ja, de stemming zat er goed in. 'Heerlijk toch', riep Stro boven de wind uit. 'Gewoon een beste vitamine C-stoot en er is niks aan de hand'. Gras' oren begaven het ook al van de kou, 'haha grapjas, met je vitamine zeezout', mokte ze. Stro keek vermakelijk naar zijn bevroren, verwaaide Gras en grinnikte. Wat een heerlijke dag zou dit worden!

'Het uur van de prutser'

Het doek is gevallen, de laatste show een feit. Maar niet getreurd, het nieuwe theaterseizoen staat gewoon al weer voor de deur! Gisteravond naar onze allerlaatste voorstelling geweest van afgelopen theaterseizoen. En dan niet naar de eerste de beste, neehee, naar de heerlijke Vlaming Wim Helsen.

Een show waardoor de hele zaal schuddebuikend inclusief aanstekelijke lachsalvo's een uur en 3 kwartier werd zoet gehouden. Man, wat heerlijk als je als cabaretier in dat prachtige taaltje een mix kunt maken van cabaret, stand-up comedy en rasecht theater. Bizarre gekte maar ook slimme, briljante teksten kwamen voorbij. In zijn show, 'Het uur van de prutser', geeft hij onmisbare allerhande tips die in de praktijk absoluut onbruikbaar zijn en net als je heerlijk zit te ontspannen smijt hij zo zijn stil, groot geheim, wat als rode draad door zijn show loopt, recht in je gezicht. Een ongemakkelijke stilte is het gevolg en maakt het moment geweldig want even later draait hij de boel weer helemaal om en is de verwarring compleet. Te zot voor woorden, dat is het, maar zo ontzettend goed!

Gaap

Soms, ook al heb ik alles bij de hand
is het net of het bij mij niet landt.
Ik ben er wel maar ontken dat stellig
met mijn handen voor mijn ogen.
Wat ik zie sla ik niet op,
mijn ogen blijven grijs.
De glans is weg, mijn mond een streep.
Ik teken poppetjes op mijn lijf
en daarna weer niks.
Trek mijn stomste kleren aan,
en uit.
Soms, al heb je alles bij de hand
slaat toch de verveling toe.

Uit de waanzin

Men neme; een willekeurige vrije dag, wat zon, een aangename temperatuur, een aanleiding, of niet, fijn gezelschap. Dan neme men; de automobiel, de fiets, de trein, iets wat enigszins redelijk snel rijdt en gaat op pad. Men hure; een fluisterboot, een sloep, een zeilboot of een kano en men trekt het water op. Rugzakje gevuld, liefje aan de hand en varen maar! Heerlijk! Even weg uit de waanzin van de wereld, weg bij de gekken met verschrikkelijke plannen. Dus, als je lol wilt trappen, afleiding en- of rust zoekt, ik zeg een fluisterbootje.

Ik zag vandaag piepkleine schattige eendjes die paniekerig om zich heen zwemmend tussen de bootjes door hun broertjes en zusjes opspoorden, pasgeboren lammetjes wild zogend bij hun moeder, veulens wiebelend op hun benen. Nederland is zooooo mooi!