Pandabeer
4 weken lopen klooien met veel pillen, injecties en vloeistoffen. Mei 1995 kwam Jody uit zijn moeder gekropen, mei 1999 trok hij samen met zijn huis- en leeftijdgenootje Tyson bij ons in. De laatste 3 jaar was er alleen nog onze zwartwitte reus. Na 10 jaar lol en zorgen voor, reed ik gisteravond met onze Jody voor de zoveelste keer deze maand naar de dierenarts, nog niet wetende wat ons te wachten stond. Stro vroeg nog of hij mee zou gaan. 'Welnee joh', 'we komen zo weer terug met nieuwe medicijnen en dan zul je zien, zo weer de oude'. In de auto wist ik dat ik had gelogen. Tegen mezelf, tegen Stro. De dierenarts was zoals altijd aardig, vakkundig en begripvol. Jody zakte langzaam weg, z'n ogen stijf gesloten. Wat er daarna gebeurde was niet zo fraai, wel zo definitief.
Snot en tranen vielen naast zijn zachte koppie. Ik bleef aaien en fluisteren totdat ik zeker wist dat hij me nooit meer zou horen.
Dank je wel lieve JoJo, dag pandabeer...

zeven reacties
Sterkte Gras..
mooi geschreven, ben weer helemaal ontroerd.
Dikke knuffel