Geen herinnering

1938 ongeveer. Beide knappe 'melkmuiltjes' en stijfjes naast elkaar op de foto. 3 kinderen later werd hij weduwnaar en het melkmuiltje was verdwenen. De jongste was nog maar een jaar. Huilend in de box, niet wetend waarom de gordijnen de hele dag dicht waren en iedereen zo triest keek. Een lieve opa en oma die niet meer langskwamen, een broer en zus die haar niets konden vertellen, een boze stiefmoeder kwam daar nog bij.

Ik kijk naar de foto, het gezicht van hem, het gezicht van mijn opa. Haar gezicht. Een mooi nee, prachtig gezicht. Een klassiek, lief gezicht. Ze zong graag, had dik, donker krullend haar en was dol op haar kleintjes. Lang heeft dat niet mogen duren.
Ik kijk naar haar ogen op zoek naar... ik zie niets.
Een foto, van wat een lieve oma had kunnen zijn.
Gras Zaterdag 01 November 2008 at 1:30 pm |

acht reacties

Mevrouw Mikmak
Het kan aan mij liggen, maar werd je opa dan geen weduwnaar?
Mevrouw Mikmak, (E-mail) (URL) - 02-11-’08 10:01
Gras
@Mikmak; ik kan het nu natuurlijk over mijn opa's vrouwelijke kant hebben maar nee. Je hebt gelijk, thanks!
Gras, (URL) - 02-11-’08 17:07
Wenz
Unexplored life, nog terug te vinden in flarden foto's. Een vreemd gevoel, niet weten naar wie je kijkt - geen herinneringen om op te halen, alleen een foto van wat had kunnen zijn. Mooi wel, en toch vooral treurig.
Wenz, (E-mail) (URL) - 05-11-’08 11:09
Xan
Niet iedereen heeft een lang leven voor zich.
Ze zou vast supertrots geweest zijn op haar kleinkinderen...;) XX
Xan, (E-mail) (URL) - 05-11-’08 21:11
Gras
@Wenz; ook mooi...
@Xan; lief! ;-)
Gras, (URL) - 06-11-’08 21:11
meneer Walski en ik
Wat een mooi stukje. De vergankelijkheid van het leven is treurig en inspirerend tegelijk. Weten dat het leven eindig is, stimuleert iets met die korte tijd te doen. Maar het besef dat niet alleen dat leven eindig is, maar ook -uiteindelijk- het voortleven, in de gedachten en harten van anderen, dat kan triest stemmen. De fantasie over wie je oma is geweest en wat jullie voor elkaar hadden kunnen zijn, doet haar nog even gloreren als mens.
meneer Walski en ik, (E-mail) (URL) - 13-11-’08 11:11
meneer Walski en ik
Ah, zo krijg je een doorhaling: tussen twee streepjes zetten, -dus-. Maar dat was niet de bedoeling, die doorhaal.
meneer Walski en ik, (E-mail) (URL) - 13-11-’08 11:39
Gras
@ meneer Walski; Dat had ik nog niet uitgevogeld, bedankt voor de tip! Hoe ik ons weblog weer recht op de been krijg is de volgende uitdaging!
Gras, (URL) - 14-11-’08 13:43

Om virtueel misbruik van dit log te voorkomen, moet je deze malle vraag beantwoorden om te kunnen reageren:
Persoonlijke info onthouden?
Kattebel
Verberg e-mail
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
« Schrappen | Home | Onderweg naar... »