Liefdesbrieven
'Geweldig lieverd, dat je me meeneemt!', mijn moeder was er helemaal klaar voor. Zondagmiddag, Paul van Vliet en Anne Wil Blankers. Een topteam, dat was zeker. 1 Minuut voor aanvang stuiteren we de Stadsschouwburg binnen. Ik kijk snel wat rond en kom tot de ontdekking dat ik echt wel de jongste ben van deze vele grijs-paarse watergolven. Mijn moeder grinnikt, blij met de perfecte plaatsen. Ik zie en hoor haar 1,5 uur bijna niet bewegen. Paul en Anne Wil schrijven elkaar liefdesbrieven die ze hardop voorspelen, zittend achter een lange tafel. 50 jaar van schrijfsels, ruzies, liefde, verdriet en hartstocht trekt aan ons voorbij. Een prachtige vertaling en dito uitvoering. Het applaus wordt ingezet en een absoluut terechte staande ovatie volgt vrijwel meteen. Mijn moeder veegt haar laatste tranen van haar wang en is weer terug in deze wereld. De meneer naast haar dept ook nog snel zijn ogen droog voordat het licht opgaat. Hoe herkenbaar is dit voor al die mensen in de zaal, onbereikbare verboden liefdes, verhoudingen en verliezen. Een andere tijd, een andere cultuur. Nog niet terug naar huis, eerst eens een glas wijn. 'Hier kan ik voorlopig wel even op teren, schat'. Een kus op mijn wang en een paar stralende ogen, 'bedankt dat je me meenam'.
Machinarium
De techniek van de grasmaaier en de balenpers wordt ambachtelijk edoch vernieuwend geleverd door:
vier reacties
qualitytime. ;)
@gewebkijk; dat was het absoluut!