Zomaar een zaterdag
Terwijl Stro de strijd met zijn kajak aangaat en werkelijk vecht voor zijn leven in de Friese wateren loop ik door een van de oudste gevangenissen van Nederland tijdens een open monumentendag. Hoewel het al een poosje niet meer als bajes wordt gebruikt voel je nog goed hoe het moet zijn geweest. Nergens kon je werken zoals je daar deed en nergens voelde je de afgelopen eeuwen beter als in dit fort. Wat jammer is dat alles eruit is gehaald. Ook de sfeer die zo zeer bij deze gevangenis hoorde. De bezoekersruimte, de personeelsvertrekken, de cellen, de bibliotheek, alles is hartstikke leeg. De isoleercellen zijn open en vele 'oh en aaah's' komen uit de kleine ruimte met... niks. De muren zijn gewit, op slechts 1 muur zie je wat een gedetineerde er destijds van vond. De film 'De Overval' wordt vertoont en alle (zelfgemaakte) ontsnappingsmiddelen en hashpijpjes liggen op lange tafels. 'Niet aanraken aub'.
Een kasteel en later een gevangenis, een geschiedenis van een paar eeuwen en ongetwijfeld duizenden verhalen brengt bij sommigen emoties naar boven. Oud-bewaarders en personeelsleden lopen er wat onbestendig doorheen. Dit is niet meer van hun. Afscheid hebben ze een poos geleden al moeten nemen. De laatste gedetineerde die destijds door de poort naar buiten liep zorgde bij hun toen al voor tranen en een ingehouden snik.
Nu zal het tijdelijk worden ingenomen als centrum voor culturele activiteiten. Jammer? Ja. Hoort het bij vernieuwing, werken volgens de nieuwe regels en meegaan met de tijd? Ja. Helaas wel.
Machinarium
De techniek van de grasmaaier en de balenpers wordt ambachtelijk edoch vernieuwend geleverd door:
acht reacties
En voor veel dingen geld dat het jammer is dat er niet meer bewaard is gebleven..