Shortcut

Geruisloos suis ik over zee?n, oceanen en straten van water. Ik neem een duik en laat me meenemen naar woestijnen en oases. Oases van rust en pracht, sultans en Cleopatra's. De sirtaki danst aan mij voorbij en ik doe me te goed aan druiven, olijven, wijn en dadels. Thee en een waterpijp, heerlijke geuren en lange nachten. Mannen met hun zwart omfloerste ogen, vrouwen met rinkeltjes en kettingen, hun buiken dansen sensueel. Kinderen hangen aan mijn armen in India en in Afrika zweef ik over de olifanten en giraffes. Azi? brengt me een lach en de armoede brengt me tranen, in vogelvlucht lees ik mensen, landen en culturen. Ik snuif de sfeer op van de wereld. Een mooie wereld maar ook een wrede wereld, walging en verbazing. Oorlogen en feesten trekken aan me voorbij, ik sluit mijn ogen voor wat ik wel weet maar wat ik niet wil zien en open ze pas weer bij het horen van muziek en dans.

Heerlijk... zo'n uurtje Djoser.

TIETIE

Ze lopen met hun rugtas door de stad. Vol bier. Zware leren pakken en ronkende motoren. Zonnebrillen en helmen, bandana's en veel tattoos. Ik loop er tussen. Een duw, gefluit, glazige blikken en geschreeuw. Zwalkend trekken ze door de stad. Het stinkt op straat naar bier en urine. De geur van alcohol en karbonade, broodje half-om en hamburgers. De man mag van huis een paar dagen. Met de jongens. Stoer rondjes rijden op hun stalen ros en dronken worden wanneer ze dat willen. En dronken blijven. Sommige vrouwen willen daar getuige van zijn, anderen blijven thuis.

Zweden, Denen, Noren (oh vikingman) Duitsers (veel Duitsers), Italianen (kijk hoe schattig klein ze zijn), Spanjaarden, Fransen en Belgen. Flarden van geklets in verschillende talen krijg ik mee, ze zingen 'Sete Gibernau, lalalalalaaa', ik zing mee ook al is hij niet van de partij dit jaar. Ik hoor mensen discussi?ren over Rossi, Capirossi, Hayden, Melandri en Pedrosa. Er wordt gefluisterd over een invalbeurt voor Jurgen van de Goorbergh. Stoner verrast Rossi dus de spanning zit erin. De zon gaat onder maar de temperatuur loopt op. Zweterig en warm loop ik door de massa.

Al sinds mijn jeugd reizen we het laatste weekend van juni af om me tussen de overvolle straten door te wringen en vervolgens het geschuifel in deze overvolle straten langs de kant te bekijken. Heerlijk, er is niets fijner dan dat. Langzaam de alcohol zijn werk zien doen en de stad zien veranderen in een grote smeltkroes van mensen, muziek, plezier en drank. Veel drank. Zaterdagmiddag wanneer de bezoekers hun roes uitslapen op de baan (waar ze veel geld voor betalen om slapend een zonnesteek op te lopen, van de race niets maar dan ook niets meekrijgen) en de TT-campings weer worden opgeruimd loop ik richting snelweg en kijk ik ze na. De Denen, Zweden, vinkingmannen en Duitsers. De Italianen en Spanjaarden knipogen een laatste keer van achter hun vizier. Drommen mensen vertrekken net zo snel als dat ze zijn gekomen en wat overblijft zijn de troep en de stilte.

Maar eerst... het is nog maar vrijdag!

Alle helpies welpen...

Nog 2 nachtjes... Verkeerde ik vorig jaar nog in een pre-30 dip gedurende de dagen voor mijn 30e verjaardag, nu maak ik me niet druk. Het voordeel van 31 worden is dat de 3 er toch al staat. Mijn verjaardag valt ook nog eens op een maandag dit jaar. Dit jaar bouw ik dus op de normaal onwijs-strontvervelende-maandag gewoon een feestje! Wat ook helemaal niet onaardig is is dat ik al 3 dagen rondloop met mijn nieuwe FOSSIL- horloge EN ik vandaag gretig het tweede cadeautje aannam van de koerier. (We doen nooit aan cadeaus, we doen nooit aan verjaardagen, je kent het wel). Stiekem dus toch. Voorzichtig pakte ik het pakketje uit en toen er ook nog een kaart met Stro's lieve (op Stro's eigen originele wijze) boodschap voor zijn eigenste Gras op mijn schoot gleed kreeg ik zomaar zin in die normaal zo strontvervelende maandag! Nog 2 nachtjes...

Ol? ANWB

Op mijn dooie gemak rijd ik op de snelweg terug naar mijn werk in een auto van de zaak. Radiootje aan, zonnetje op mijn dak, helemaal leuk. Een paar kilometer voor mijn afslag hoor ik het. Pats! Wow, een steen tegen mijn zijkant? In mijn achteruitkijkspiegel zie ik niets. Ik wil van baan wisselen en dat gaat helemaal niet zo makkelijk als daarvoor. Dan begint het. Een raar hoog maar toch brommend hard geluid en de auto wil steeds naar links maar ik niet! Alarmlichten aan en toch maar op de vluchtstrook al is de plek de meest onmogelijke plek waar je maar kunt staan volgens mij. Ik durf door het harde geluid en het trekken aan mijn stuur niet verder te rijden, het voelt alsof er een stuk metaal of steen ergens tussen is geraakt maar het kan ook nog een platte band zijn. Auto aan de kant, zo dicht mogelijk tegen de vangrail aan, alarmlichten nog steeds aan en handrem erop. Gewapend met autosleutel, noodnummer van de lease-maatschappij en mijn tasje klim ik over de passagiersstoel naar buiten, over de vangrail en sta ver in de berm naast een droge sloot. De ANWB wordt voor me gebeld.

Zeker weten doe ik het niet maar laten we zeggen binnen een kwartier staat er een busje van de wegenwacht achter mijn auto. Een vriendelijke meneer stapt uit en is het met mij eens dat dit wel een van de meest ongunstige plekken is langs de snelweg om pech te hebben. En inderdaad, het is een lekke band, linker voorwiel. Met gevaar voor eigen leven wisselt hij snel en vakkundig mijn band. Ik schrik van de automobilisten en verbaas me dat ze met hoge snelheid rakelings lang deze wegenwacht razen. Echt heel gevaarlijk heur! Ook niet even van baan verwisselen, het lijkt verdorie wel een sport. Tikkertje met de wegenwacht. Ik vertel hem hoe achterlijk mensen rijden en als ik als antwoord krijg dat die achterlijke automobilisten de wegenwachten soms gewoon over het hoofd zien omdat ze te druk zijn met andere dingen doe ik nog maar een stapje naar achteren en sta nu bijna aan de andere kant van de droge sloot. Wanneer hij klaar is wenst hij me nog een prettige dag. Ik bedank hem en nog eens en nog eens. Hij wacht tot ik weer veilig op de weg rijd en uit het zicht ben verdwenen.

'You gotta move' zing ik, absoluut opgelucht...

Wie niet weg is...

Ik dacht, 'Ik ga hem eens even leuk verrassen.' 'Kom je nog even kijken strakjes?' 'Nee', antwoorde ik lui. Tuurlijk kwam ik nog even kijken maar dat mocht hij nog niet weten. Stro stapte op zijn Strida met skateboard handig aan zijn rugtas geklemd. 'Later!' en weg was hij. Snuitend en niezend van de hooikoorts verdween hij uit het zicht. Ik trok een andere broek aan en friste me een beetje op. Stik, banden van mijn fiets bijna leeg. Als een bezetene pompte ik mijn banden op en ging op weg naar waar hij zou moeten zijn. Aangekomen bij de enige lullige skatebaan (welgeteld 1 miniramp) die onze wijk rijk is zag ik geen Stro. Ik fietste een rondje om de ramp heen om te kijken of hij er misschien achter was gevallen. Met fiets en al dan want die zag ik ook niet. Stro was verdwenen, opgelost, kwijt.

Teleurgesteld keerde ik om. Waar kon hij zijn, mijn Stro? Ik fietste door naar een andere wijk waar ze wel een mooie skatebaan hebben, daar zou ik hem moeten kunnen vinden. Alleen wist ik niet zeker waar het precies was, ik was er maar 1 keer geweest en dat was met de auto. Ik fietste door straten en bosjes met enge mannen met nog engere honden die defensief naast hun baasje gingen lopen. Oh Strohoo, waar ben je nou toch... Ik gaf het op, ik zag kinderen voetballen op een veldje, ik zag speeltoestellen maar geen skate-gebeuren. Opnieuw teleurgesteld en na eindeloos rondjes te hebben gefietst in die vreemde wijk, ging ik huiswaarts. Eindelijk thuisgekomen luisterde ik mijn voicemail af. Het was Stro, 'Ja, hallo met mij, niets aan de hand hoor maar ik ben doorgefietst naar die grote skatebaan', dat je het even weet, tot strakjes!'. 'Einde van uw berichten', zei de mevrouw in mijn telefoon...