In het voorbijgaan...

Ze was maar gewoon in de auto gaan zitten. Ze reden langzaam langs het centrum. Sporen van tranen door haar make-up. Als een lappenpop zat ze roerloos naast hem en alleen haar ogen volgden de voorbijgaande bomen, kinderen en mensen op hun fiets. Emotieloos keek ze mijn kant op. Rode adertjes in haar oogwit en haar trieste blik maakten dat ik haar bleef aankijken. Hij floot zo te zien en trommelde met 2 vingers op het stuur. Een argeloze blik in zijn ogen. Waarschijnlijk had hij niet eens gemerkt dat ze had gehuild. 'Zak', dacht ik nog. Ik stond stil en keek het stel na. Zou ze vandaag nog lachen?
Gras Zaterdag 15 Maart 2008 at 5:09 pm |

zes reacties

Mevrouw Mikmak
waarschijnlijk wel maar niet om hem.
Mevrouw Mikmak, (E-mail) (URL) - 16-03-’08 00:57
PC-tje
Ach wijven... Hebben altijd wel wat te janken.
PC-tje, (E-mail) (URL) - 17-03-’08 19:29
Puur Kaat
Zo triest, als je zo langs elkaar heen leeft.
Puur Kaat, (URL) - 18-03-’08 12:16
Xan
Er komt vast een dag dat de rollen omgedraaid zijn...
Xan, (E-mail) (URL) - 18-03-’08 17:14
Erwin Troost
Misschien. Zodra ze herinneringen op gaan halen of uit de sloot vissen.
Erwin Troost, (E-mail) (URL) - 18-03-’08 20:27
Nikki
Elk mens heeft een moment op de dag waarop er een lach op je gezicht verschijnt. Wellicht om de pijn, dezelfde pijn waarmee ze de tranen over haar gezicht liet lopen. Maar ja, ze lacht... Heb je het ook gezien?
Nikki, (E-mail) (URL) - 20-03-’08 22:57

Om virtueel misbruik van dit log te voorkomen, moet je deze malle vraag beantwoorden om te kunnen reageren:
Persoonlijke info onthouden?
Kattebel
Verberg e-mail
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.
«  ? | Home | Reisje langs... »