Belgiejuh...

Belgische frieten, Gent en Wim Helsen. Allemaal goeds uit Belgi?. En natuurlijk niet te vergeten, muziek uit Belgi?. Helemaal wanneer Belgi? besluit in Groningen op te treden.

Stro en ik togen een paar weken terug eerst al voor New Cool Collective naar de Oosterpoort (wat overigens supersuperleuk was!) om even later daar Sarah Bettens dan eindelijk eens in het echt te beluisteren. En wat was het goed, meer dan zelfs! Hoewel we een klein moment in twijfel stonden toen we lazen wie in de Kleine Zaal zou optreden, namelijk 'Elbow' liepen we toch resoluut, gewapend met onze kaartjes in de hand door naar de Grote Zaal voor Sarah.

Een ode aan haar muzikale helden, ondersteund door mooie foto's en geluidsfragmenten, inclusief haar heldenbroer, zanger 'Woodface'. Ademloos luisterde ik naar haar versie van nummers van Ella Fitzgerald, The Commodores, Stevie Wonder, Otis Redding, Jacques Brel, Prince, Counting Crow's, Marvin Gaye et cetera et cetera. Haar hese stem, sterk maar breekbaar soms. Ik verwachtte kippenvel en kreeg dit ook. Meer dan zelfs.

In januari mogen we opnieuw genieten in de Oosterpoort, tot die tijd teer ik hier nog even op.

Onderweg naar...

... mij! Nog eventjes wachten en dan moet het er zijn.
Mevrouw Merel Roze heeft haar tweede boek de wereld in geschreven en 1 exemplaar is bestemd voor mij! Mijn lieve Stro was er net als bij haar debuutroman 'Fantastica' als de kippen bij en bestelde voor zijn Gras een exemplaar tijdens de actie 'zonder verzendkosten inclusief leuke boodschap' van La Roze.

Na de trailer te hebben gelezen en al ruim een week langer te moeten wachten dan dat volgens
haar weblog de bedoeling is, wordt mijn geduld aardig op de proef gesteld. En geduld is iets wat ik, net als velen met mij, niet heb. Met niks.
Maar goed, ervan uitgaande dat het net als altijd helemaal goed gaat komen hou ik rustig mijn deurmat in de gaten en verheug ik me alvast op 'De weekenden waren voor haar'.

Update: 't is binnen!

Geen herinnering

1938 ongeveer. Beide knappe 'melkmuiltjes' en stijfjes naast elkaar op de foto. 3 kinderen later werd hij weduwnaar en het melkmuiltje was verdwenen. De jongste was nog maar een jaar. Huilend in de box, niet wetend waarom de gordijnen de hele dag dicht waren en iedereen zo triest keek. Een lieve opa en oma die niet meer langskwamen, een broer en zus die haar niets konden vertellen, een boze stiefmoeder kwam daar nog bij.

Ik kijk naar de foto, het gezicht van hem, het gezicht van mijn opa. Haar gezicht. Een mooi nee, prachtig gezicht. Een klassiek, lief gezicht. Ze zong graag, had dik, donker krullend haar en was dol op haar kleintjes. Lang heeft dat niet mogen duren.
Ik kijk naar haar ogen op zoek naar... ik zie niets.
Een foto, van wat een lieve oma had kunnen zijn.