'Waiting'

Vrij, vrij en nog eens vrij. Ons weekend begon met een bezoek aan een pizzeria, heerlijk gegeten, helemaal niks mis mee. Ware het niet dat het stel (incluis 2 kids) naast ons glad werd vergeten. Wij kregen onze soep, zij kregen nog niets. Wij kregen onze pizza, zij opnieuw nog niets, zelfs nog geen voorgerecht. Wij vroegen de rekening, zij werden opnieuw genegeerd en overgeslagen. Stro kon het niet langer aanzien. Hoewel we even een blik wisselden toen het jonge gezin naast ons plaats nam (ja hoor, krijsende kids natuurlijk, hoop herrie) bleek dat tot onze verbazing absoluut onterecht. (Degene die het meeste lawaai had was nog wel de papa). Het meisje zat heel lief te tekenen en lag op een moment bijna te slapen, zo lang moest ze wachten. De ober bracht de rekening en Stro wees naar onze buren. 'Ja, zij krijgen zometeen, eerst de andere tafels' aldus de ober. De moeder keek wat ongemakkelijk onze kant op, wij keken ongemakkelijk naar de ober. Toen eindelijk durfde zij ook en vertelde de ober dat ze langer dan een uur zaten te wachten en nog niet eens een voorgerecht hadden gezien. Koortsachtig liep de ober naar de deur van de keuken, in lichte paniek zocht hij tussen de vele bonnetjes die daar hingen. Wij stonden op om af te rekenen en wensten het stel smakelijk eten... voor straks dan.

Zo jammer, heb je zelf heerlijk gegeten, alles naar wens en dan toch...

Bij de tijd

'Maarre... ik hou niet zo van goud'. Verschillende exemplaren werden aan mijn pols gehangen. Het was weer tijd voor een nieuwe, tenminste dat vond ik. Vele kleuren in de la maar nog geen zwarte. Stro ook gelijk maar een nieuwe, we waren er nu toch. 'Nee, maar dit is ook niet zomaar goud, het is ros?goud', 'dat is wel wat anders'. 'Daar komt bij dat ros?goud he-le-maal in is dit najaar'. De verkoper probeerde me aan de ros? te krijgen maar ik was nog niet overtuigd. Een paar horloges verder viel Stro's oog op deze. 'Lekker groot en lomp, precies hoe jij het hebben wil'. 'Robuust', siste ik hem toe. Hij had wel gelijk, dit exemplaar was wel des Gras'. Automatisch horloge, geen batterijen maar ook niet kinetisch, snufjes alom dus. De man showt me hoe ik de tijd kan verzetten en de datum. Ik word steeds enthousiaster en zie tegelijkertijd Stro bedenkelijker kijken. Hij ziet het horloge ongetwijfeld alweer uit mijn handen glijden en op de grond belanden, klem zitten tussen het portier en mijn autostoel en langs de muur schuren. Ik beantwoord zijn blik met een 'jahaa, ik zal er zuinig op zijn maar ik leef maar 1 keer en het is niet van goud ofzo'. 'Nee', merkt hij op, 'daar houd je niet zo van'.

Liefdesbrieven

'Geweldig lieverd, dat je me meeneemt!', mijn moeder was er helemaal klaar voor. Zondagmiddag, Paul van Vliet en Anne Wil Blankers. Een topteam, dat was zeker. 1 Minuut voor aanvang stuiteren we de Stadsschouwburg binnen. Ik kijk snel wat rond en kom tot de ontdekking dat ik echt wel de jongste ben van deze vele grijs-paarse watergolven. Mijn moeder grinnikt, blij met de perfecte plaatsen. Ik zie en hoor haar 1,5 uur bijna niet bewegen. Paul en Anne Wil schrijven elkaar liefdesbrieven die ze hardop voorspelen, zittend achter een lange tafel.

50 jaar van schrijfsels, ruzies, liefde, verdriet en hartstocht trekt aan ons voorbij. Een prachtige vertaling en dito uitvoering. Het applaus wordt ingezet en een absoluut terechte staande ovatie volgt vrijwel meteen. Mijn moeder veegt haar laatste tranen van haar wang en is weer terug in deze wereld. De meneer naast haar dept ook nog snel zijn ogen droog voordat het licht opgaat. Hoe herkenbaar is dit voor al die mensen in de zaal, onbereikbare verboden liefdes, verhoudingen en verliezen. Een andere tijd, een andere cultuur. Nog niet terug naar huis, eerst eens een glas wijn. 'Hier kan ik voorlopig wel even op teren, schat'. Een kus op mijn wang en een paar stralende ogen, 'bedankt dat je me meenam'.

Zomaar een zaterdag

Terwijl Stro de strijd met zijn kajak aangaat en werkelijk vecht voor zijn leven in de Friese wateren loop ik door een van de oudste gevangenissen van Nederland tijdens een open monumentendag. Hoewel het al een poosje niet meer als bajes wordt gebruikt voel je nog goed hoe het moet zijn geweest. Nergens kon je werken zoals je daar deed en nergens voelde je de afgelopen eeuwen beter als in dit fort. Wat jammer is dat alles eruit is gehaald. Ook de sfeer die zo zeer bij deze gevangenis hoorde. De bezoekersruimte, de personeelsvertrekken, de cellen, de bibliotheek, alles is hartstikke leeg. De isoleercellen zijn open en vele 'oh en aaah's' komen uit de kleine ruimte met... niks. De muren zijn gewit, op slechts 1 muur zie je wat een gedetineerde er destijds van vond. De film 'De Overval' wordt vertoont en alle (zelfgemaakte) ontsnappingsmiddelen en hashpijpjes liggen op lange tafels. 'Niet aanraken aub'.

Een kasteel en later een gevangenis, een geschiedenis van een paar eeuwen en ongetwijfeld duizenden verhalen brengt bij sommigen emoties naar boven. Oud-bewaarders en personeelsleden lopen er wat onbestendig doorheen. Dit is niet meer van hun. Afscheid hebben ze een poos geleden al moeten nemen. De laatste gedetineerde die destijds door de poort naar buiten liep zorgde bij hun toen al voor tranen en een ingehouden snik.

Nu zal het tijdelijk worden ingenomen als centrum voor culturele activiteiten. Jammer? Ja. Hoort het bij vernieuwing, werken volgens de nieuwe regels en meegaan met de tijd? Ja. Helaas wel.

Spiesje, karbonaadje?

Stro had een feestje en ik mocht mee. Hmm.. nog niet zoveel mensen. Snel scan ik het kleine clubje wat er zit en beslis waar ik wil zitten. Niet tussen hun en ook niet naast hem. Snel pak ik nog een stoel erbij voor Stro en zet de twee stoelen naast een op het eerste gezicht aardige vrouw. Stro gaat naast haar zitten, hij kent haar. En blijkt haar zelfs erg aardig te vinden. Ik kijk naast naar een andere vrouw. Compleet ander type en niet mijn type, zoveel is zeker. Ah, meer mensen druppelen binnen. Ik zie een nee, een bah, een oh jee en een 3x niks. Ik mis muziek. Wanneer komen de leuke mensen vraag ik me af. De op het eerste gezicht aardige vrouw blijkt ook nog eens erg aardig, wat zeg ik, een schat. En ze weet meer van me dan ik dacht. Ze kent mijn familie zo blijkt later, en kan me zelfs nog vertellen waar mijn opa en oma woonden. We moeten elkaar zelfs al eens hebben ontmoet maar wanneer en waarom weten we beiden niet.

Ik klets (aldus Stro achteraf) met de leukste mensen en de mensen die er niet toe doen kletsen lekker met elkaar. Het verloopt soepel en voor wie dat niet het geval is doet gewoon lekker alsof. Met gemengde gevoelens kijk ik naar deze voor mij onbekende club mensen en vraag me af of ik dit een leuk feest vind of niet. Een paar uur later, terrashaard- en verwarming, wijn en hapjes besluit ik dat ik die vraag met een ja kan beantwoorden en stap na uitgebreid afscheid te hebben genomen en het bekende 'kom nog eens langs' en 'als jullie een keer in de buurt zijn' te hebben beantwoord met een 'natuurlijk, doen we' en 'bedankt voor de gezellige dag', in de auto naast Stro. De mensen van de verhalen stelden me teleur en de mensen waarvan ik het bestaan niet kende verrasten me. Maakte dat het tot een geslaagd feest vraag ik me af. Een paar seconden later besluit ik dat ik die vraag met een nee kan beantwoorden. Bijzonder, dat dan weer wel.