Ik vind, jij vindt, hij/zij vindt...

Steeds vaker hoor ik om mij heen 'dat is zus, dat is zo, dat is niet mooi en dat is juist goed'. Steeds minder vaak hoor ik 'ik vind dat zus of zo, ik vind dat niet mooi en ik vind dat goed'. Steeds vaker erger ik me dan ook mateloos aan dit gedrag. Vroeger kon ik me daar volgens mij niet zo druk om maken maar nu merk ik dat bij het minste geringste mijn nekharen overeind gaan staan. Zijn mensen om mij heen nu zo stront-eigenwijs of staat mijn radar voor irritant gedrag gewoon de hele dag op scherp? Hoe dan ook, bent u in mijn buurt, verkondig dan rustig uw mening maar laat a.u.b. achterwege dat dat dan waarheid is, dan hou ik mijn nekharen in toom.

PS: De Wii Fit aangeschaft, dat is een veel beter apparaat dan op de sportschool, ook veel leuker natuurlijk en je ziet ook veel sneller verschil!

Wasberen en Belgen

Onderweg erachter komen dat je de kaartjes bent vergeten, scheelde ons gisteren een half uur. Dat halve uur hadden we nou net nodig om mooi op tijd te komen en een mooie plaats uit te zoeken. Nu waren we het halve uur kwijt en dus ook de mooie plaats. Staan dus maar (na een lange werkdag). Ik kijk Stro vragend aan of hij het zeker weet, het kon wel eens lang gaan duren. Mijn vragende (lees smekende, kunnen we zitten ik ben al zo moe en mijn tas is zwaar) blik werd genegeerd en met een zucht plaatste ik me netjes naast Stro tussen het publiek. Dichtbij het podium, niets meer aan doen. Het voorprogramma bestond uit Milow, uit Belgie. Nu ken ik maar 1 nummer van Milow en hoewel ik dat nummer heel ok? vind, hou ik het toch echt alleen maar daarbij. Na bijna staand in slaap te zijn gevallen en een verschrikkelijke kramp in mijn linkervoet wachten we op Racoon.

Stro en ik klooien uit verveling wat met onze iPhones en horen wat 'jeugd' naast ons fluisteren en kijken. We zijn uitgespeeld en de phone's gaan terug in de tas. Na een poosje komt toch een van de jongens uit het groepje onze kant op en spreekt Stro aan.

-- Kontinu -->

The Presidents of the USA

En het was WEER leuk! Het is eigenlijk altijd errug leuk! Ook deze band ken ik amper op de bekende nummers na maar ook deze keer boeide dat niet. Ze hadden me vanaf de eerste tel te pakken en hielden me lekker vast tot de lampen in de zaal weer volop hun ding deden. Het voorprogramma was bijna nog leuker, op 3 gesjeesde Japanners na maar dat komt waarschijnlijk omdat ik absoluut geen heavy metal fan ben. Ze deden het volgens mij namelijk best grappig, voor heavy metal...

Nee, de act waar ik het over heb heet 'Kid Carpet' en ja, dat is inderdaad al leuk. 'Kiddy Disco Punk' & 'Shit Hop' aldus Kid (Ed Patrick) zelf. Met behulp van casio keyboards, tamagotchigeluiden en verschillende met tape vastgebonden tweedehands muziekspeeltjes zoals plastic Fisher-Price gitaartjes bouwt hij een absoluut feestje op het podium. Kid Carpet is onverwacht leuk, aanstekelijk vrolijk en een meester in het mixen van muziek.

Wederom helemaal ok? verlieten we Grunn' om er later deze week weer opnieuw te genieten...

Erysimum cheiri

Het hing voor haar ogen en het bijkleuren was een ramp. Elke maand was het een strijd. Ze droeg het al jaren zo, afgezien van de kleur. Dat veranderde soms van donker naar licht maar toch altijd heel veilig. Zij was dit, dit kapsel, deze kleur. Ze was al grijs en werd nu ook nog grijs. Veilig en grijs. Ze liep op straat en keek naar mensen, naar kleren, naar haren en make-up. Zij durfde niet. Onopvallend door het leven, alles wat ze wilde was al jaren eng en maakte haar elke dag meer onzeker.

Haar tas werd afgepakt, ze smakte met haar gezicht tegen de grond. Bril stuk, tand op straat en een diepe snee in haar wang. De politie liet haar uren wachten, alsof ze in de muur zat in plaats van ervoor. Onverschillig en onbeleefd werd ze behandeld, ook door haar tandarts. Op haar werk werd haar 12,5 jarig jubileum niet gevierd, ze waren haar compleet vergeten. Ze stopte de pakken cake weer terug in haar tas. Met rood doorlopen ogen liep ze naar huis. Thuis gekomen keek ze naar de vrouw in de spiegel. Ze wilde haar nooit, maar dan ook nooit meer zien.

Een weekje maar. Meer was niet nodig om zich als herboren te voelen. Openhangende monden en jaloerse blikken. Ze trapte op straat een jongen van zijn fiets en gooide op het politiebureau haar nieuwe charmes in de strijd.
Met zowel de agent als de fluitende bouwvakkers, haar nieuwe baas en haar nieuwe tandarts werd ze dolgelukkig...

O Sole Mio..

Er gaat niets boven je weekend beginnen met het eten van een pizzaatje in een nieuwe nog onbekende pizzeria, toch? Sfeer proeven, lekker eten, lieve en mooie bediening met veel zorg en geslijm, het mooiste tafeltje in een romantisch hoekje en ga zo maar door... Niets van dit alles bleek het geval. Een nieuw restaurant, dat dan wel. Sfeer proeven kon niet wegens het ontbreken van sfeer. Wel moet ik bekennen dat de pizza prima was. De lieve en mooie bediening bleek een ijzige jonge dame met de blik van Barbie (het haar ook) maar dan zonder de eeuwige lieve glimlach... Zomaar pikte ze onze glazen zonder ons ook maar een blik waardig te gunnen, zonder ook maar te vragen of alles naar wens was en zonder ons ook maar een nieuw drankje aan te bieden.

'We willen graag afrekenen, kunnen we dat beneden doen?'. 'Nee', bitste het ijskonijn, 'ik breng de rekening'. Wederom zonder ons aan te kijken vertrok ze om vervolgens haar collegaatje (die had ook al geen idee waar ze mee bezig was) op ons af te sturen met de rekening netjes op een schoteltje. 'Kunnen we pinnen?' 'Jawel, maar dat kan niet hier, daarvoor moeten jullie naar beneden'. Wat een verrassing. Volgens mij is dit de eerste keer dat we geen fooi hebben gegeven. Buiten gekomen keken we elkaar aan en dachten we allebei hetzelfde.

Soms begint je weekend gewoon anders...