Scriven
Net alsof ik werd aangereden door zo'n nostalgische kanariegele stadsbus, zo voelde het een beetje. Nee, ik ben geen potloodventer en ook geen pennenlikker. Desondanks kwam ik gisteravond tot een schokkende ontdekking welke vandaag de hele dag als een soort van "Dolf Jansen" in mijn hoofd aan het speedspoken was. De letters verschenen stuk voor stuk op een dubbelgevouwen A4-papiertje en ineens zag ik het; mijn handschrift is bagger, wat de neuk?!
Mijn gedachten dwaalden voor een moment af naar mijn periode in de schoolbanken waarin ik onder een abnormale dwang van de dorpslerares letters onder bepaalde hoeken binnen bepaalde lijntjes moest zetten. Achteraf beschouwend had het wel een SM-meesteres kunnen zijn, ze miste alleen een zweepje, waarmee ze menig falende scholier mee op hun tere vingertjes kon tikken.
In de loop der jaren schreef ik eigenlijk alleen nog maar met de hand gedurende momenten van hevige tijdsdruk, in een soort van Teletubbietaal, vaak achteraf puzzelend en peinzend op zoek naar wat ik nu daadwerkelijk had opgeschreven. Wellicht als ik minder tijd door had gebracht achter die digitale toverdozen, dat ik dan nu een prachtig handschrift had gehad. Naar het schijnt zijn prachtige handschriften echter vaak toebedeeld aan seriemoordenaars...
Machinarium
De techniek van de grasmaaier en de balenpers wordt ambachtelijk edoch vernieuwend geleverd door:
tien reacties
Toch wel een moeilijk moment lijkt me, het besef dat je je eigen handschrift niet kunt ontcijferen. Ze hebben tegenwoordig ook digitale pennen, die je eigen krabbels omzetten in getypte tekst... misschien een uitkomst? :)
En vragen om even te scoren? Hier: http://lockerbie.punt.nl/index.php?r=1&i..
Ikke dan heel blij * smile *
Fijn weekend!