Vol.

Poppetjes in mijn hoofd.
Ze gaan met watten en kleine hamertjes te keer.
Mijn gordijnen zijn half open.
Mijn ogen ook.
Ik zie nog net een stukje dak en de lucht.
Ik hoor niks en staar naar de pukkeltjes op mijn plafond.
Mijn lijf kraakt en mijn denken staakt.
Ik blijf nog maar even liggen.
Hey, volle maan....

zeven reacties
@Vedat en Ellen: Dank voor jullie bezorgdheid! Begon die poppetjes zowaar te verdragen, heb ze toch maar weer teruggestuurd.
Ben bijna weer helemaal de oude, man wat een genot!