Feestje
Mijn weekend begon goed, namelijk met een feestje. Een feestje van mijn werk. Op dat feestje hadden collega's een leuke act in elkaar geflanst, was de stemming goed, had het merendeel eens een keer zorg aan hun uiterlijk besteed, vloeide de alcohol rijkelijk en was het eten beter dan lekker. Ook was er aan de partners gedacht want die mochten gezellig mee! Mits die partners dat natuurlijk wilden... Op dat feestje trof ik een oud-collega van een aantal jaren geleden. Hartstikke leuk wanneer je eventjes terug gaat in de tijd, de toenmalige collega's weer even voor de geest haalt en de namen langzaamaan weer naar boven borrelen. Maar dan vraag je specifiek naar de collega's die er echt toe deden, jonge mensen waarmee je leuk hebt samengewerkt en mee hebt kunnen lachen. Ze duwde me een beetje aan de kant en mompelde iets van 'je weet het dus nog helemaal niet'.
Snel en zonder omhaal hoorde ik, staand aan de rand van de volle, kleurrijke zaal met gezellig pratend en dansende mensen op de muziek van de band die echt helemaal niet slecht was, dat ??n van die leuke, jonge collega's dus helemaal niet meer 'onder ons is'.
Ik heb dan wel bijna geen contact meer met de mensen van toen maar ik schrok ik me werkelijk lam. Ondanks dat het feest doorgaat, je roseetjes blijft halen en je je zorgen maakt of er na een bezoek aan het toilet geen papier onder je schoen blijft plakken raak je het niet kwijt. Vandaag kan ik het nog steeds niet helemaal van me afschudden.
Ik weet niet precies waarom en hoe en dat is ook helemaal niet belangrijk. Het gaat erom dat opnieuw een jong persoon, met alle mogelijkheden en kansen nog voor zich, het idee had dat hij al klaar was met het hier en nu...
Ik blader wat door mijn agenda. Over twee weken heb ik weer een feestje...

acht reacties
En je weet het niet, je weet niet wat voor problemen deze 'jonge' persoon heeft gehad.
Het blijft gewoon doodzonde wanneer iemand besluit dat er geen andere mogelijkheden meer zijn... En het gebeurt toch heel vaak als ik het zo een beetje om me heen bekijk en lees...
En zo ken ik teveel verhalen van veel te jonge mensen die dood gaan...
Ik kan er jammer genoeg over mee praten en weet dus hoe het voelt.
Hopelijk is je volgende feestje er een met vrolijke berichten ;)
@Jet, jee da's dan helemaal schrikken als het ook nog eens je vriendje is geweest...
[PS: ik had vrijdag ook zo'n soort feestje... zou het...?]