Gericht op 2007!

Dat ging snel en vrij pijnloos, het afgelopen jaar. Niet veel bijzonders, gewoon weer een jaar wat werkelijk voorbij is gevlogen!
Andere jaren ging ik het hele jaar bij langs, vriendinnen nog bellen, afspraken vastleggen, agenda's weer invullen en nieuwe kalenders voor het nieuwe jaar kopen. Dit jaar doe ik het niet. Ik mijmer niet, heb nog geen agenda en bel niemand, ja vannacht om 0:00 wel natuurlijk. Morgen gewoon weer een dag, een keertje vrij op maandag, ook wel lekker.

Een nieuw jaar waar ik wel zin in heb, ik heb het gevoel dat het nieuwe jaar mij meer te bieden heeft dan het oude. Wat volslagen nonsens is natuurlijk, het is per slot van rekening maar wat je er zelf mee doet, maar toch. Ik heb mijn pijlen gericht op 2007 en ik zal er iets moois van maken!

Een fijne jaarwisseling allemaal, ook natuurlijk namens Stro! Tot volgend jaar!

...tik

Ik ken er veel hoor, met dezelfde tik. Ik dacht dat ik nog best meeviel, als ik het allemaal zo om me heen hoor, maar toch. Ik kijk soms niet eens naar de prijs! (hoe dom). Dat hoor ik dan bij anderen dan vaak toch weer wel (hoe slim).

Vandaag liepen Stro en ik gezellig in de stad, gewoon een beetje rondstruinen, hier even kijken, daar even snuffelen. Ik wilde en hoefde niets te kopen, van alle gemakken voorzien. Ik vind ook al snel dat je veel betaald voor iets terwijl het er niet aan af te zien is. En ik probeer tegenwoordig een beetje op te passen met impulsinkopen.

Maar goed, Stro ging schoenen kopen. Natuurlijk was hij op zoek naar iets anders maar deze waren ook gewoon leuk voor erbij! Er stond nog een tweede paar, ook leuk voor erbij. De prijs viel mij reuze mee en gezien mijn zwak voor schoenen knikte ik instemmend, schuin kijkend naar een paar mooie laarzen voor mezelf. Ervan uitgaand dat ze me toch niet zouden passen vroeg ik terloops aan de verkoopmevrouw of ze ze toevallig nog in mijn maat had staan. En ja hoor, als gegoten en mooi zacht leer. Ze zagen er apart uit, niet het soort laars waar iedereen in zou gaan lopen. Bij de kassa werd mij he-le-maal duidelijk waarom.

Buiten vroeg Stro of ze wel goed en lekker zaten, 'Jawel hoor' en ik lachte op mijn liefst...

Waar is mijn...

Tweede Kerstdag, niets beters te doen blijkbaar dan wassen en strijken. Het wassen gaat prima, de droger werkt ook en het wasrekje is zoals altijd gewillig. Ramen open, schone bedden en een frisse wind door het huis. Stro op zijn vaste plek achter zijn allergrootste vriend, iMac.

Mezelf vermaken met de wasmand en de strijkplank dus. Uitgeklapt staat 'ie in de slaapkamer te wachten tot ik met frisse moed (ik vind strijken eigenlijk best leuk) aan de volle wasmand ga beginnen maar waar o waar is toch mijn strijkijzertje! Op de normale plaats niets, op ongewone plaatsen ook niets... Ik raak nu lichtelijk in paniek en vraag Stro mee te zoeken. Deze kijkt achter een deur en roept vervolgens dat hij hem ook niet kan vinden.

Iets of iemand heeft besloten dat Gras vandaag niet mag strijken... waar is dat ding toch!

Kerstgedachte

Door de klimaatverandering, het opwarmen van de aarde dus, is een witte kerst de laatste jaren vaker een wens dan werkelijkheid. Dit terwijl ik ze vroeger toch echt zat heb meegemaakt!
Met kerst een dik pak sneeuw, koude neuzen en 100 keer vallen op echt natuurijs. Schaatswedstrijden op school en kwast drinken. Grote iglo's maken van sneeuw, toiletpotten en grote ballen om een echte sneeuwpop van te maken, inclusief muts, knopen en een wortel.
Als de sneeuw dan zachter werd en vies, met zwarte randen en er stond nu nog maar een halve sneeuwpop te smelten dan moest hij weg, het mocht geen pop meer zijn. De aanblik van een vieze halve sneeuwpop met trieste knopenogen kon ik niet aanzien en haalde hem helemaal uit elkaar. Vertrapt op de stenen, uitelkaar geschopt, de muts in de wasmachine, de knopen terug in de naaidoos. Niks geen dus! En jullie?

Aaaarghhhh... stokje

Het is gebeurd, een stokje! Bedankt Bubbles! Als een waar slachtoffer waag ik mij dan toch aan mijn stokje. Ik heb hetzelfde gevoel bij het schrijven van dit stokje-logje als dat ik altijd had wanneer ik vroeger weer eens een kettingbrief 6 keer moest overschrijven omdat dat nou eenmaal hoorde bij het fenomeen 'penvriendschap'...

Goed, mijn/ ons stokje; (Ja Stro, jij hebt hem ook soort van gehad, zeg maar!)
6 eigenaardigheden;

- Ik loop regelmatig tegen dingen aan waar je niet tegenaan hoort te lopen maar gewoon doorheen, onder door of langs. Denk hierbij aan de tafel, mijn bureau, de deur, het kozijn, de kast, tuinmeubilair, de auto(spiegel), de drempel en collega's, om maar niet te spreken van alles wat ik laat vallen! (of is dit dan al stiekem puntje 2?)

- Ik heb het ori?ntatievermogen van een kolibrie! (de enige vogel die ook achteruit kan vliegen) Met routes volg ik mijn gevoel al lang niet meer, ik ga standaard de tegengestelde richting in om uiteindelijk toch nog ergens te komen. De 'stem' in de auto, (tom-tom) vertrouw ik voor geen meter dus dat brengt mij ook al niet op de juiste plaats.

- Ik nies de hele dag door, het hele jaar door en zelfs de dokter kan het niet verklaren.

- Ik ben soms overmatig positief en kan verschrikkelijk uit mijn humeur schieten wanneer anderen dat dan op dat moment niet zijn. Dit duidt dus eigenlijk meer op mijn ongeduldigheid, drammerigheid en hang naar 'saamhorigheid', een woord waar ik normaal gesproken ongelooflijke jeuk van krijg.

- Mijn droom gaat in de werkelijkheid over op het moment dat ik wakker ben geworden, dit veroorzaakt hilarische gesprekken/situaties en vaak de slappe lach.

- Stro. (dit behoeft geen verklaring denk ik)

Ik geef hierbij het stokje NIET door aan een shitload andere mensen! ;)

daar valt...

Ik hou van
zoveel dingen

van papier en bomen en vogels
van hout en auto?s en muziek
van liefde en ruzie en ook van drop
ik zou het liefst de hele dag houden van
en drop eten

Ik ga naar jou
we gaan lachen
dat hebben we zo afgesproken
we gaan alleen maar met elkaar

We gaan allebei alleen
naar de trein

In de taxi zeg ik
dat ik terug wil naar jou
jij neemt me mee en tilt me op
ik hou van jou
daar valt een dropje.

Opruiming!

Het is opruiming in huize Gras & Stro! De zolder gaat helemaal binnenste buiten, de kledingkast wordt drastisch uitgekleed, de kerstboom moet nog op zijn plek en de schuur... is voor volgende week. Zo voor het einde van het jaar krijg ik meestal de kriebels maar zo erg als dit jaar heb ik het vele jaren niet gehad! Gelukkig doen de kriebels bij Stro ook hun werk en rennen we dus beiden door het huis met dozen, vuilniszakken, tape en een stoffige neus. Ik kan niet wachten tot we alles in de kledingcontainers hebben gedumpd en de dozen met troep op de storthoop liggen!

...week!

Veel gezemel en gezeur, een erg drukke week met 2 drukke maar leuke uitjes, drukke mensen met drukke vragen en drukke vergaderingen, een sinterklaasviering met maar 3 verplichte nummers; een cadeautje, een gedicht en een surprise. Wat denk je, 17 prachtige surprises waar er 18 hadden moeten staan. Oh ja, de trekker van mijn lootje was even vergeten dat een surprise ook moest. Had wel enorm zijn best gedaan op het gedicht moet ik toegeven, maar liefst 2 pagina's lang! (dat ik dat dan hardop moet voorlezen met 18 paar ogen op me gericht laat ik voor het gemak maar even achterwege) Daarna een waanzinnig stomme dag op kantoor, hoeveel kan er misgaan in een paar uur? Veel dus! Daarna met mijn volle hoofd nog even langs de winkel en dan door naar huis.

-- Kontinu -->

Buena Vista!

Een week geleden nu alweer...
Stro en ik reden op uitnodiging van lieve vrienden naar Amsterdam. Met zijn vieren richting de randstad, geen idee waar ze ons mee naar toe zouden nemen. Daar aangekomen, een groot bord met daarop een soort van Cubaans feest, grote letters "The Bar at Buena Vista". Wauw, dit hadden we niet verwacht! Wat een heerlijke show! In de foyer kwam de geur van Cubaanse sigaren ons al tegemoet.

Je bent even terug in de vijftiger jaren, niet alleen de dansers en de muzikanten stonden op het podium, nee, maar liefst de hele bar stond op het podium. Zangers van de Buena Vista Social Club, echt waar, de mannen van toen, inmiddels 88 jaar! Dansers en danseressen, alles maakte dat je echt even in de bar zat zo'n 50 jaar geleden en kon voelen hoe de Cubaanse muziek de wereld is ingekomen. We hebben een topavond gehad, dit weekend mag dan rustig zijn maar hier kan ik nog wel even op vooruit...