Lang
Ik ben meestal wel vrolijk maar nu ben ik wel erg vrolijk! Ik was zojuist namelijk getuige van de eerste uren van mijn lievelingsdier? een pasgeboren girafje! Met zijn prachtige lange nek, zijn dunne lange poten, mooie vlekken op zijn lijf, de verhoudingen soort van zoek en een staart in een vorm wat dan ook weer niet zo logisch lijkt? Achter het glas keek ik naar de pasgeboren langnek. De moeder leek wat van streek, het was dan ook haar eerste kleintje. Wel is ze meteen zo trots als een pas geworden moedergiraf. Haar kleintje staat nog steeds wat trillerig op zijn poten en kijkt wat verward maar met een zekere stoerheid de wereld in. Er rolt een traan over mijn wang. Ontroerd door zoiets moois, de mooiste dieren van de wereld en ik sta hier? Bijna het eerste wat die kleine langnek ziet zijn wij!
Ik zou willen weten wat er achter die prachtige grote bruine ogen schuilgaat. De kleine slaapt erg veel en blijft lekker dicht bij zijn mama. Zijn moeder likt hem achter de oren goed schoon met haar lange zwarte tong, daar kan hij zelf natuurlijk niet bij. Mocht de kleine zijn moeder even kwijt zijn kijkt het simpelweg naar haar vlekken en herkent haar meteen.
Deze dieren, slapend met hun ogen open vanwege het gevaar, die vanaf hun aanzienlijke hoogte wel twee kilometer ver kunnen kijken, de grootste dieren ter wereld, lijken onaantastbaar. Ze zijn snel maar zo zien ze er niet uit. Ze zien er ook niet uit alsof ze met 1 trap een leeuw kunnen doden en toch is het zo.
Soms zie je niets van het karakter van degene die voor je staat aan de buitenkant, schijn bedriegt. Over een paar weken zullen de plukjes haar op de hoorntjes gaan groeien en over een jaar heeft hij zijn moeder niet eens meer nodig. Tja, een heel verschil met onze wereld. Afhankelijk en niet zindelijk. Dat gaat een paar jaar door en pas na een jaar of 18 vertrekken wij uit ons ?veilige thuis?. En dan nog zijn wij nog lang niet volwassen.
Ook al zijn ook wij omringd door een heleboel ?roofdieren?, ons instinct of onze lange nek behoedt ons niet altijd voor fouten of ongelukken. In tegenstelling tot de beestenwereld is er bij ons over het algemeen wel een papa en een mama. Die je hele leven bij je blijven en op je willen passen. Ook wij kennen de roedel, het samenzijn. Culturen waarin dat de normaalste zaak van de wereld is, alles samen doen. Maar niet voor iedereen. Er zijn altijd wel lulligheden die roet in het eten gooien. Zeker omdat we daar zo zwaar aan tillen, aan lulligheden?
Leven en laten leven, net als bij de giraf. Heb je lichte vlekken? Die worden na verloop van tijd wel donker. Ben je nog niet helemaal op hoogte of heb je nog geen snelheid? Wij houden je wel in de gaten. Lukt het niet om bij te blijven, gaan we toch iets minder hard.
Hoe anders dan bij ons, de mens. Wij moeten pers? aan de groeihormonen, haarkleuring, therapie of operaties.
Ik kijk nog even naar die kleine in het stro. Hij staat dicht tegen zijn moeder aan, drinkt haar vette, voedende melk en zoekt steun. Zijn moeder likt troostend zijn nek.
Gelukkig en vol van ontroering zoek ik mijn auto weer op. Ik denk dat ik maar even bij mijn ouders langs ga?

dertien reacties
Als ik kijk naar mijn kids...die beschrem ik ook...net zoals die girafmoeder haar kleintje bij zich houdt...
Mooi beschreven Gras!
Volgens mij had ik zelf iets beter op moeten letten...gewoon weer aangenomen dat Gras en Stro dezelfde waren ! stupid me...
Maar je eerste staat genoteerd ;)
http://img124.imageshack.us/img124/6785/..