Andere knuffels.

Leuk toch, zo'n partijtje stoeien.

Ben benieuwd hoe dit gaat als het poesje groot is!

"Stoeipoes miauw, kom eens gauw, ik heb lekker vlees voor jou!!!"

Just can't get enough.

De ene keer heb ik er meer behoefte aan dan andere keren. En heb ik dan weer eens enorme behoefte dan krijg ik het vaak niet. Vaak omdat Stro gewoonweg niet in de buurt is, geen zin heeft, druk is met dingen die wel belangrijk zijn, al slaapt of zijn plicht als vriendje graag verzaakt!

Natuurlijk bedoel ik een ouderwetse, intieme knuffel. Zo een waar je helemaal in kunt verzuipen, waarna je knuffeldronken zwalkend door je kamertje loopt en denkt: "dit moeten we toch eens vaker doen". En daar heb ik dus nu iets op bedacht! Singles, eenzame delen van setjes of mensen die er daadwerkelijk nooit genoeg van kunnen krijgen, let op! Deze arm heeft altijd tijd voor je, ligt altijd lekker en is er wanneer JIJ dat wilt!

... is ook een vak.

Autorijden is leuk. Mannen zeggen het heel goed te kunnen. Mannen zeggen ook dat vrouwen het nou weer net niet kunnen. Vrouwen vinden dit niet erg, zij weten wel beter. Maar wat als je nu als ge?mancipeerde, zelfverzekerde moderne vrouw in je cabriootje de parkeergarage in rijdt en je ziet het volgende. Naast de invalidenparkeerplaatsen met daardoor extra veel ruimte zie je dit bord en je vraagt je toch werkelijk af of nu de hele stad is gek geworden of alleen jij?!

Zo zit het helaas niet helemaal in elkaar. Vrouwen schijnen nogal eens in parkeergarages te worden lastig gevallen (lees aangerand of erger). Net als invalidenparkeerplaatsen liggen de vrouw-vriendelijke parkeerplaatsen sinds een poos altijd dicht bij de uitgang. Zo hoeven vrouwen 's avonds niet de hele ('s avonds toch altijd enger dan overdag) parkeergarage door om bij hun auto te komen en zijn ze sowieso redelijk op schreeuw- en vluchtafstand.

Nou vind ik dat daar best goed over is nagedacht! Alleen hoe zit het met het feit dat je, door op zo'n speciale plaats te parkeren, laat weten dat je dus een vrouw bent??

Oneerlijk.

Soms weet je van gekkigheid niet wat te doen. Huilen, schreeuwen, slapen, eindeloos praten, weglopen...
Als iemand die je verschrikkelijk dierbaar is zomaar dreigt weg te vallen word je redelijk panisch. Je bent verdrietig en onzeker, slaapt slecht, hoopt elke minuut van de dag dat het niet zo erg zal zijn, je wenst, bidt en schreeuwt dat het allemaal goed zal komen.
En dan is daar de wrede werkelijkheid. Het gaat zo snel dat je er nog niet eens aan hebt kunnen wennen. Laat staan dat je het uberhaupt kunt bevatten of normaal en praktisch kunt denken.
Je wilt het liefst slapen en de dekens voor lange tijd over je hoofd trekken. Zo veel moet er gebeuren, je bent zo moe en zo op.

Wat ik zojuist heb geschreven geldt of gold misschien voor een aantal van jullie.
Al deze mensen wens ik sterkte maar vooral de mensen voor wie dit is bedoeld wens ik veel kracht, steun en liefde.
Ik denk aan jullie...

Skateboard?

Iedereen heeft wel een soort van hobby, hetzij sporten, winkelen, lezen, computeren, schrijven, creatief met kurk, bellen, parachutespringen, sprinkhanen houden, noem maar op.
Ikzelf had vroeger verschillende sporten als hobby maar op het destijds zo immens populaire skateboard ben ik nog nooit lang blijven staan, laat staan dat ik er allerlei botbreuk-veroorzakende trucs mee uit kon halen...
Cruisen, footskaten, slalom en freestyle maar het allerleukste is natuurlijk streetstyle, deze jongen neemt het laatste wel heel letterlijk...

Scheve klinkers.

Ik loop over de scheve klinkers. Toen viel het al niet onder architectuur maar nu...
Oude muren, scheuren, onkruid en peuken. Een straat en plein, een stenen tafel verscholen onder een uit de kluiten gewassen struik. Het is een boom geworden, met nestjes en vogels en ingekraste namen.
'I love Z' en 'M sucks!', obscene teksten in de arme bast. Kozijnen in het verval, dakgoten uit het lood.

Ooit zat ik op het gras met de zon op mijn gezicht, een goed jaar vol spanning en niet wetende wat er komen zou. Lachende kinderen door het ijzeren hek. Nu loop ik over de scheve klinkers en zie dat mijn gekras in de tafel nog zichtbaar is.
De nostalgie maakt me weemoedig en tegelijk heel blij.

Ik koop een kaartje voor de bus en vertrek. Ik ben benieuwd wanneer ik hier weer zal komen...

Weer

Wolken varen langzaam
jij was er wel en komt straks terug
Je bent niet opgewassen tegen varende wolken
je wist de wind te sturen en regen maakt geen kans
Stralen die me strelen maar die ik niet kan voelen
Ik wacht nog even, weet wel beter
en pak alvast mijn zonnebril