Tussen stro en veren
'Poing'... 'poing'. Dat is wat er soms gebeurt in mijn slaap. Verschrikt keek ik de eerste keer onder mijn bed. Het kwam uit mijn matras! Ik had geen idee dat mijn matras überhaupt 'poing' kon doen maar niets bleek minder waar. Had ik toch een luxe'r exemplaar als gedacht. Maar nu dus wel aan het eind van zijn latijn.
Stro en ik reden langs een grote, veel te dure woonboulevard. Winkels met heel veel dure mooie meubels, dure lelijke meubels, badkamers, dure prullaria en heel veel bedden. 'Stro, moet je deze eens proberen. Een Auping. Kost maar € 5000,-! Stro ging liggen en stond er binnen 2 seconden weer naast. Hij mompelde iets onverstaanbaar en kuierde naar de volgende beddenafdeling. Ik plofte op een volgend bed. 'DEZE ligt lekker, Stro kom eens?' Hij stond naast me. Keek naar het bed. Keek naar mijn gelukzalige glimlach en keek toen naar de prijs. Hij wees naar zijn voorhoofd en liep opnieuw weg. Ik stond op hoewel ik best nog wel even had willen blijven liggen. Bij het opstaan keek ik schuin naar het prijskaartje. Hoewel het gebaar van Stro meer dan terecht was lag het bed dan ook echt heerlijk. Maar € 12000,- is natuurlijk een ietsjepietsje overdreven.
Ik droomde nog even verder en beleefde de ultieme slaapsensatie met de boodschap dat een goede voorbereiding op je slaap garant staat voor een goede nachtrust. De stem kwam uit een Auping Royal Welness met luchtmassage, ultimate climate en hotspot, 'een speciale warmtebron voor daar waar u het zo nodig heeft zoals de onderrug' en wel 1000 verschillende slaapstanden... Dit was verrukkelijk! Maar het is waar wat ze zeggen. Aan alle goeds komt een einde. Einde test, einde voorproefje.
Ik wilde hier blijven. Ik ging me verstoppen en zou vannacht eens rustig de tijd nemen om alle walgelijk dure bedden uit te proberen. Stro liep richting auto. Terug naar ons eigen bed. Met een paar verschillende slaapstanden, elektrisch. Met een verstelbare lattenbodem voor ultieme steun daar waar je het zo nodig hebt. Met een matras met vering. Inclusief poing...
LIEF!
Voor ik kan verklappen wie en wat er zo onwijs lief is neem ik jullie even mee naar december 2009...
Eén van onze trouwe vaste bezoekers, Knik, mailde mij in december. Ze had een verrassing voor ons maar met enkel 'Gras & Stro ergens in Nederland' op een envelop kwam TNT post niet ver vreesde ze. Hoewel wij natuurlijk alles in het werk stellen zo anoniem mogelijk te blijven zette ik toch mijn principes aan de kant en gaf haar ons adres. Het ging immers om een verrassing en in tegenstelling tot Stro ben ik daar dus wel dol op! Daarnaast vond ik het bijzonder. Een medeblogger die je helemaal niet kent, alleen van de verhaaltjes van elkaars weblog, ziet iets, denkt daardoor aan jou en is dan zo lief om het aan je cadeau te doen en op te sturen!
Ik ontving onlangs nog een mail van haar. Dat het allang december was geweest maar dat het er echt aan kwam. De verrassing. Ik glimlachte en mailde haar terug dat ze zich vooral niet druk moest maken. Dat ik het idee van een verrassing al een cadeau op zich vond! Maar stiekem was ik natuurlijk best heul heul nieuwsgierig!
Zojuist liep ik nietsvermoedend naar beneden en checkte onze deurmat. Ja, post. Hey, een bubbeltjesenvelop met daarop: Gras & Stro en ons adres en een klein kapitaal aan postzegels. Ik gilde naar boven, 'we hebben post!' 'Ow', was het antwoord. 'Van Knik!' Daarna volgde een nieuwsgierig 'Ooo?'
Een prachtige kaart met lieve woorden geschreven door Knik en een boek wat noch Stro noch ik kende! De roman 'Dagen van gras' van Philip Huff kregen wij zomaar! 168 pagina's lang mogen we genieten van een ons onbekende schrijver zijn debuut met een ons zo bekende titel! Dat wordt ruzie wie het eerst mag beginnen...
Lieve Knik, echt helemaal top! Dank je wel voor dit originele cadeau en deze onwijs lieve verrassing!!
Onjarig
Shit... Stro is bijna jarig en ik heb nog niets. Vorig jaar nog zweette ik peentjes om hem rond tijdstip X uit huis te krijgen om de verrassing voor te bereiden, zijn eerste (en waarschijnlijk enige) surprise-party. Aangezien Stro met geen mogelijkheid zijn huis wenste te verlaten was het verrassingseffect helaas gedaald tot het absolute nulpunt. Jammer voor mij maar het feestje was er. En het was nog leuk ook.
Vandaag ging het de goeie kant op, eerst naar winkel A maar daar zou het bijna bij blijven. Lichte paniek bij Gras. Gelukkig alsnog naar winkel B. Daar moest ik namelijk bij in de buurt zijn om mijn plannetje ten uitvoer te kunnen brengen. Stro zou even lekker rondneuzen in zijn favo winkel, de Apple store. Tijd genoeg voor mij om net iets te lang weg te blijven.
Tja. Daar zat hem nou net de kneep. Klaar in winkel B en Stro loopt weer richting parkeergarage. Ik loop de andere kant op en hij kijkt me vragend aan. 'Ja, ik dacht nog even langs de drogist?' probeer ik. Shit, de drogist die ik bedoelde zat daar niet. 'Zullen we even naar de Apple store?' mijn tweede poging en mijn meest schijnheilige blik. 'Neuh, hoeft niet, kom we gaan weer naar huis', aldus Stro. Whaat?! Geen Apple store? Hij moet wel ziek zijn... dit komt mijn plan niet ten goede! Hopeloos sta ik stil tussen de menigte en kijk hem aan. Hij begint te lachen. 'Ach gossie, moet je perse nog ergens zijn, Grasje?' en zijn ogen glimmen. Ik lach en zeg 'ja'. Hij trekt me mee de roltrappen af richting parkeergarage. 'Maar ik...'. Ik frummel me stiekem los en loop de andere kant op. Stro strekt zijn arm en ik sta zomaar weer op de roltrap. Er is niemand jarig, er wordt voor niemand een cadeautje gekocht en nee, slingers dank u wel. Ik mok nog wat en na nog 3 vluchtpogingen zit ik weer in de auto. Heel onfeestelijk en heel onjarig.
Ik peins me nu helemaal niet suf hoe dit allemaal verder moet. Er is niemand jarig hoera, hoera.
Fijerflaais
Een leuke verrassing, Stro veel eerder thuis dan verwacht. Nou ja, wel na de nodige vertraging door onze vrienden van de NS natuurlijk maar enfin. Na ons favo programma ‘Wie is... de Mol?’ eens samen te hebben gekeken en een hete douche te hebben genomen lagen we eindelijk in bed. Gras, moe van de week, van de dag en van de hete douche ging linea recta voor een retourtje bizarre fantasiewereld. Bijna aangekomen bij 10.000.000 vuurvliegjes boven mijn hoofd hoorde ik vaag op de achtergrond het woordje kut voorbijkomen. Dit droomde ik toch niet, wie verstoorde zo ruw mijn fantasie? ‘Kuhuut’, ‘kut’, ‘nee!’, ‘oh nee he’, ‘dat meen je niet’, en nogmaals kwam Kilo Uniform Tango voorbij.
Mijn vuurvliegjes waren allang verdwenen dus draaide ik me maar weer om. Stro zat rechtop in bed, verstrengeld met zijn Macbook Pro en keek me paniekerig aan. ‘Ik ben niet uitgecheckt!’. Ik kon me niet herinneren dat hij per vliegtuig was gekomen of in een hotel had geslapen en keek hem onwaarschijnlijk onnozel aan. Nee, het ging natuurlijk om zijn OV-chipkaart. Hij schoot in zijn spijkerbroek en schoenen en racete bij maanlicht door het prachtige witte landschap richting station. 27 minuten later hoorde ik vaag voetstappen op de trap en voelde ik een koud lijf. Vuurvliegjes dansten nu rond ijsbergen en ergens in de verte zag ik een trein vertrekken. Het blijft een waar drama, dat openbaar vervoer...
Enquêtering
'Goedemiddag mevrouw', ik ben op zoek naar G. Ras. 'Spreekt u mee', zei ik niets vermoedend. 'Wat fijn dat ik u tref mevrouw', 'u heeft namelijk onlangs een online enquête ingevuld en ik mag u daarom een fantastisch aanbod doen'. 'Oh', stamelde ik. 'Dat moet een misverstand zijn, ik heb die enquête weggeklikt omdat het 100.000 vragen bleken te zijn wat van te voren niet was vermeld maar ben toen dus vergeten mijn gegevens te wissen'. 'Dus als u het niet erg vindt verbreek ik nu liever de verbinding'. De dame aan de andere kant van de lijn had zojuist blijkbaar haar cup a soup moment gehad en zou dat heel, heel erg vinden merkte ik. 'Maar u gaat vast wel eens naar de schoonheidssalon, toch?' 'Eeeh ja zoiets', antwoordde ik met mijn domme hoofd. (een wellnessresort viel daar toch ook onder?) 'Nou, dan gaat u toch veel liever volgende keer met korting?!' 'Daarom mevrouw Ras heb ik een superaanbieding voor u'. Met een vriendelijk 'ik heb toch geen interesse als u het niet erg vindt' kwam ik waarschijnlijk niet ver. Hulpeloos keek ik richting de heer S. Tro maar wist dat ik van hem geen medelijden hoefde te verwachten. Hoe vaak had hij me al wel niet gewaarschuwd voor dit soort ongewenste telefoontjes na eigen schuld dikke bult invul-acties.
Nog geen 24 uur later belde de volgende ongewenste enquêtemedewerker over mijn telefoonabonnement. 'Maar ik heb die enquête niet eens afgemaakt en al helemaal niet aangekruist dat ik gebeld wens te worden' klonk ik nu vanaf seconde 1 al kribbig. Hoeveel ijverige enquêteurs zou ik nog aan de lijn krijgen. Ik moest mijn nummer veranderen, undercover gaan, mijn slot vervangen, verhuizen, nee beter nog, emigreren!
'Hoe kwam je er in godsnaam bij om toch weer zo'n enquête in te vullen', Stro keek me bestraffend aan. 'Ja maar het ging om een schoenencheque van € 500,00' zei ik. 'Schoenen!' probeerde ik nog een keer maar tevergeefs. Stro rolde met zijn ogen en liep weg. 'Vrouwen', mompelde hij.
ResQMe
Ik heb een cadeautje gekregen. Van Stro. Knaloranje! Stro bood hiermee de oplossing voor mijn onstuitbare nieuwsgierigheid naar mijn medemens. Nieuwsgierig naar hoe mensen leven. In huis, buiten, op hun werk maar ook in hun auto. De troep in een auto of juist niet zegt natuurlijk ontzettend veel over die persoon. Dit klein vernuft helpt zeker daarbij. Ook helpt het meer middelen tot je beschikking te krijgen zonder daarvoor zelfs maar te betalen maar daar gaat het mij dan weer niet perse om. Je zet het kleinood tegen het raam aan de bestuurderskant of natuurlijk aan de passagierskant en hopla. Je hebt jezelf zojuist toegang verschaft tot de binnenkant van de bolide! Mobiele telefoons, kauwgom, zonnebril, autopapieren, laptops, navigatiesystemen, camera's, lege snoeppapiertjes, condooms, pakjes drinken en de allernieuwste speeltjes van lieve kleine kindertjes. Allemaal binnen handbereik. Een supersonische uitvinding al zeg ik het zelf. Als een ware hobbyist struin ik door parkeergarages en verschaf mijzelf toegang tot veler privé-bezit. Ik neem dus niets mee hè, laten we dat even helder hebben.
Oh ja, handige bijkomstigheid, het blijkt bij nood ook nog eens een verrekt goede toolom snel en levend uit de auto te kunnen komen, mocht je tijdens deze barre maar vooral gladde tijden naast de weg in de sloot belanden...
Sequi
Ze had daar maar gezeten. Tranen brandden achter haar ogen en haar keel deed pijn. Pijn van het ingehouden huilen, van de ingehouden snik.
Snel had ze haar handen gewassen bij het horen van de menigte in de ontvangsthal. Ze haastte zich naar de mensen en nam plaats op een stoeltje achter in de aula.
Op haar nette schoenen met hoge hakken werd ze anderhalf uur daarvoor geconfronteerd met een gestreste koffiedame wiens collega niet was komen opdagen. Ze kon het smekende gezicht van de vrouw niet negeren en zo stond ze dus onverwachts in de grote keuken. 250 witte puntjes zou ze smeren en beleggen met ham en kaas. Haar rug deed pijn van het lange staan in de verkeerde houding en de geur van de ham gaf haar een weeïg gevoel.
De muziek bij binnenkomst was de muziek die haar eigen moeder vroeger veel had gedraaid. Dit kwam zo binnen. Veel te jong was de vrouw daar vooraan op de baar. Een dichte kist zonder poespas. Ze kende de vrouw niet. Ze kende de familie niet eens. Wat de nog jonge kleindochter vertelde sneed haar door haar ziel. Dat haar oma nooit vergeten zou worden, dat zij altijd van haar zou blijven houden en dat iedereen dat moest weten. Haar broertje, misschien 6 jaar oud, stond naast haar en kon niet langer flink blijven bij het horen van het gebroken stemmetje van zijn grote zus.
Ze stond op, glipte de aula uit en liep naar buiten. Ze merkte de kou niet. Ze zocht naar haar sigaretten. Natuurlijk nog in haar jas, binnen. Gedachteloos liep ze langs de graven. De aanblik van de langwerpige vijver zonder einde deed haar goed. Ze werd kalm. Ze was dankbaar dat dit mogelijk was. Afscheid nemen van je liefste bezit in alle rust en pijn. Kleine dingetjes nog mogen zeggen, mooie muziek mogen draaien, haar favoriete rozen mee mogen geven tijdens haar laatste reis.
Toen ze terugkwam was de aula leeg. Alleen de vrouw op de baar was er nog. Ze maakte 3 lieve kleine boeketten van de rouwarrangementen die buiten in deze kou geen schijn van kans zouden hebben. Eén legde ze op de deksel. De andere twee legde ze klaar voor de familie. Dankbaar was ze dat ze in ieder geval dit nog voor ze kon doen. Met een glimlach nam ze afscheid van de vrouw. De vrouw die ze alleen maar kende van de foto naast de baar.
Gee, Officer Krupke
Geen van de woorden lijkt goed genoeg om mijn fantastische middag in het Circustheater in Scheveningen te beschrijven. WAT een musical! De Telegraaf schreef al 'West Side Story: 'vermaak van wereldformaat, onbeperkt houdbaar en een indrukwekkende prestatie'. I know maar de Volkskrant schreef: 'De aankoop van een kaartje meer dan waard' en 'de Amerikaanse cast kent verrassend sterke dansers'. Nog niet overtuigd? Musicalworld dan, die schrijft namelijk: 'Weergaloos'. 'Adembenemend'. 'Ongekend'. 'Superlatieven schieten tekort voor de internationale productie van West Side Story'. 'Een vliegreis naar Broadway is niet langer noodzakelijk om de crème de la crème van de musical te zien'. 'Het is nog niet eens oktober maar deze West Side Story is nu al de beste productie van dit theaterseizoen'.
Mijn mams en ik waren aan het huilen. Als je het verhaal een beetje kent weet je wel waarom. Daarom maar ook zeker omdat dit zo'n prachtige herinnering is. Diep respect voor de cast, diep respect voor alle dappere muzikanten in de orkestbak. Als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl geef ik je een tip. Je hebt nog tot en met zondag a.s. de kans op ook zo'n mooie herinnering..
Bruin goud
Poging nummer 2. Een tweede poging een log te plaatsen over Berlijn. Poging nummer 1 was namelijk meer dan aardig gelukt maar daarna plotsklaps per direct verdwenen om nooit meer teruggehaald te kunnen worden, weggevaagd, gewist, kwijt! Geen groot mysterie overigens, Stro had ons weblog namelijk een upgrade gegeven (volgens Stro heet dat zo) en zo geschiedde, weglog. Hoogst irritant omdat het gewoon een superstuk was, mijn verslag over onze kerstavonturen in Berlijn! Echt reisgids-waardig kan ik je vertellen. Hoe dan ook. Berlijn.
Daar reden we dus op ons dooie gemakje naar toe op 1e kerstdag. Gisteren zijn we weer thuisgekomen. (2 Jaar geleden sloften we daar al lekker rond in de zomer en ik kan je vertellen dat Berlijn in de winter ook gewoon helemaal top is). Na onze veilige thuiskomst, de was draaiende, de koffer weer leeg en de boodschappen in huis kreeg ik natuurlijk een onstuitbaar verlangen naar chocola. Geen probleem voor Gras, ik ben namelijk van de 'voor het geval dat-repen' en van 'je weet maar nooit'. De hele vreetla werd overhoop gehaald en een hard en gefrustreerd klinkend 'hey!' ontschoot mij. Dit huis was één grote Bermuda-driehoek! Stro bood hulp. Althans dat dacht ik. 'Je bedoelt die reep van de Aldi ofzo?' 'Die lekkere dikke met rozijnen?' Ja, dat was hem, mijn SOS-reep in koude dagen. Mijn allerliefste Stro ging mij nu aanwijzen waar de reep was gebleven! 'Die is op'. Hij keek vragend of ik verder nog van zijn diensten gebruik wenste te maken en sjokte vervolgens gewoon weg. Verbouwereerd bleef ik bij het aanrecht staan.
Mijn lieve Stro veranderde voor mijn ogen in een vreselijke man. Een chocoladedief. Mijn eigen choco-la was leeg. Opnieuw geen groot mysterie maar toch ook zeker geen upgrade!
Oh ja, wat m'n superverslag over Berlijn betreft, die hou je nog van me te goed.
...ze gingen niet.
Ken je die mop van die 2 vrouwen die naar een fantastische musical gingen? Juist... Wat sneeuwvlokjes op de weg en het spoor en werkelijk heel Nederland ligt plat! Ik vraag me af hoe Oostenrijk, Zwitserland, Rusland en alle overige landen waar vaak een enorm pak sneeuw ligt en er treinen rijden, hier mee omgaan.
Oh oh ministertje Eurlings, waar moet dat heen?! Ja, naar Den Haag was de bedoeling maar de dame achter het NS-loket was onverbiddelijk. 'U kunt tot aan Meppel en dan houdt de reis op, nog maar de vraag of u dan weer terug komt'. Teleurgesteld en supersneu keerden Gras en haar mams terug naar de auto waar Stro voor de zekerheid nog stond te wachten. 'Een enkeltje naar huis a.u.b.' klonk het sip.
Geen retourtje Fortis Scheveningen Theater, geen pluche stoelen, geen 1e rangkaartjes, geen West Side Story, geen verjaardagscadeautje... Nu maar hopen dat er dan wel zoiets bestaat als restitutie, terugstorting, medeleven en 'natuurlijk vinden wij het ontzettend vervelend voor u, hierbij kaartjes voor een andere fantastische show'...
Update!
Ik ben gemaild en gebeld. Ons is beloofd alsnog naar de voorstelling te kunnen begin januari! Dat noem ik nou nog eens customerservice! Nu maar hopen dat ProRail de zaken, met het oog op de komende weersomstandigheden, dan eindelijk wel eens voor elkaar heeft!
Spiraaltijd
Deze spiraal heeft niets met onze bedavonturen en -geluiden te maken! Het blijft interessant om te zien hoe een menselijke geest zo iets onbenulligs als klok kijken weer een nieuwe dimensie geeft. (Misschien is een goed bed voor een gezonde nachtrust als stimulans voor een creatieve geest toch wel een voorwaarde?!) Dit keer niet zo complex als de introductie in 1998 van de Swatch Internet Tijd, ook bekend als Beat tijd; ik heb er niets van begrepen... Voor zover mij bekend inmiddels een typisch gevalletje "flatliner". Tja, dan een magisch samenwerkingsverband tussen ontwerper Will Aspinall en techneut Neil Lambeth, een spiralicious idee, een paar jaren ontwikkeling en dan? Dan heb je de Aspiral Clock, prachtig en prijzig!
3x33=99
Less is more; vaak is eenvoud wonderschoon. Een kartonnen doosje voorzien van foliedruk, 3 vakjes in het doosje, per vakje 33 kaartjes voorzien van een opschrift. Een visitekaartje voor iedere gelegenheid, "all occasions cards", met de gedrukte teksten "thank you", "sorry" en "fuck you". Als ik op het moment van schrijven een doosje had gehad dan was er een kaartje voorzien van "thank you" gegaan naar Knik, een kaartje met "sorry" was nog even blijven liggen en de "fuck you" kaartjes waren inmiddels alle 33 vergeven...
Ben verlost
Het was een lijdzaam contractjaar bij Vodafone vol oude irritaties, nieuwe irritaties, verrassende irritaties, ongewenste irritaties, ja het was gewoon, euhhhh, irritant! Van rood ga ik nu naar blauw, van contractduur minimaal een jaar naar een maand, van een stabiel netwerk naar een "instabiel" netwerk, vanaf morgen Ben ik verlost...
Evengoed als alle ellende bij internet providers, liegen de negatieve ervaringen bij de mobiele aanbieders er ook niet om. Maar ja, wie deelt zijn positieve ervaringen, bijna niemand toch? Als ik in de algemeenheid consumentenervaringen zo links en rechts lees op websites zoals Kassa en Radar dan deugt het gros van de Nederlandse ondernemingen niet. Objectief? In een notendop stap ik in ieder geval over van een slechte provider naar een slechte provider. Mijn winst derhalve is het positieve gevoel van vernieuwing. Owja, de associatie met het ouderwetse Ben-gevoel doet het bij mij overigens ook nog steeds goed, alsmede de fijne afwikkeling tot op heden van mijn verzoek tot nummerportering en de ontvangst van een prachtig vormgegeven sim-pakketje.
Ik Ben vanaf morgen bereikbaar, hoop ik...
Race to the Clouds
Bron van inspiratie? De Pikes Peak International Hill Climb is het oudste motorsport evenement van Amerika in Colorado Springs welke voor het eerst werd verreden in 1916. Het gaat hierbij om een race waarbij er een hoogteverschil van 1500 meter, in een afstand van 20 kilometer met 156 bochten wordt overwonnen om vervolgens op de 4302 meter hoge Amerikaanse berg Pikes Peak te finishen!
In september van dit jaar zal dit parcours voor het eerst worden verreden in een auto zonder chauffeur. Een team van onderzoekers van het "Center for Automotive Research at Stanford" (CARS) hebben een witte Audi TTS volgebouwd met computers en GPS apparatuur, zodat deze bolide zichzelf in de bemande racesnelheid boven de wolken kan begeven om hopelijk "heelhuids" te finishen op de top. De Apple-witte auto is vernoemd naar Michèle Mouton, de eerste vrouwelijke coureur die de befaamde race heeft gewonnen en heeft de sexy naam Shelley meegekregen.
Circulair
Monopoly bestaat officieel alweer 75 jaar! Stiekem is het nog een aantal jaren ouder en is de oorsprong van het concept terug te herleiden naar het begin van de vorige eeuw met het spel "The Landlord's Game". Het was de werkeloze Amerikaanse verwarmingsmonteur Charles Darrow die omstreeks 1933 het spel op een rond stuk wasdoek heeft ontworpen. De bedelarmband van zijn vrouw gebruikte hij voor pionnen. De originele ronde variant is op 16 December 1992 door veilinghuis Sotheby's verkocht voor een recordbedrag van $71,500,- en is nu in het bezit van The Forbes Galleries.
En nu, na jaren van een rechthoekig bordspel komt de ronde vorm weer terug; de jubileumeditie van Hasbro krijgt de naam Monopoly Revolution en beschikt over een rond speelbord, een digitale bank met creditcards en moderne pionnen met gekleurde icoontjes in transparant plastic op een metalen voet. Het geeft een interessante "draai" aan onze spelbeleving, helemaal nu het moeilijker wordt om vals te spelen in afwezigheid van het zo geliefde papieren geld. (Skimmen is wellicht optioneel!) Deze variant wordt binnenkort gelanceerd op de internationale speelgoedbeurzen en is hopelijk snel wereldwijd in de lokale varianten te verkrijgen!
Pad kwijt?
Vol verwachting klopte mijn hart; vanaf 19:00h volgde ik met mijn MBP de livestream van Apple's Special Event in Yerba Buena Center for the Arts in San Francisco. Steve Jobs, gelukkig weer terug op het podium, nog steeds te mager, maar met een gezondere kleur. Vandaag zou het weer gaan gebeuren, de introductie van een revolutionair nieuw apparaat van Apple... We wisten het eigenlijk allemaal al lang, het zou een tablet-achtig apparaat worden. De foto's waren zelfs enkele uren voor het evenement al uitgelekt. Het euforische gevoel na het zien van het nieuwe apparaat genaamd "iPad" bleef achterwege, sterker nog, misschien zou dit weleens een aardige flop kunnen worden.
Een iPod Touch on steroids? Ik denk het wel. Tja, alles wat we al kennen, maar dan een slagje groter om het gat tussen iPhone/iPod Touch en de Macbook (Pro) te overbruggen. In mijn optiek de enige interessante vernieuwing is iBooks, een separate applicatie om digitale boeken te lezen en kopen. Wat de e-book readers juist zo interessant maakt is het elektronische papier voorzien van digitale inkt; een beeldscherm met (LED) achtergrondverlichting zoals die van de iPad zorgt voor een groot contrast, maar is erg vermoeiend voor het menselijke oog. Dit terwijl de huidige generatie e-book readers lezen dezelfde eigenschappen hebben als het lezen van papier en derhalve ook bij extreem veel zonlicht het boek nog uitstekend te lezen is. Dit is voor mij direct het punt waarop de iPad faalt! Tevens zit er een nare, lelijke en irritante rand (de walgelijke digitaal-eiken boekenkast) aan de rechter-, boven- en onderkant van de bladzijden, zoals te zien op deze foto.
Ja, het gadget iPad trekt me zeer zeker aan, maar ik investeer toch liever in één van de aanstormende generatie e-book readers. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd hoe de App Store van Apple voor het boeken-, kranten- en tijdschriftensegment zich gaat ontwikkelen. Nu nog even op zoek naar de nieuwe Apple hype, wellicht een nieuwe generatie iPhone (4G)?
I ♥ NYC
Het is alweer een jaar en een dag geleden dat 155 mensen na een gebeurtenis die zich in ongeveer zes minuten tijd heeft afgespeeld een ietwat andere kijk op het leven hebben gekregen. Gisteren hebben de bemanningsleden en de passagiers van US Airways vlucht 1549 zich herenigd op de plaats van het "Wonder op de Hudson" om hun aardse leven te vieren.
Noem het een wonder (het loopt wel eens anders af), noem het geluk en of noem de gezagvoerder van de Airbus A320 "Chesley Sullenberger" een held; het blijft verbazingwekkend dat ondanks de geslaagde noodlanding er niemand het slachtoffer is geworden van de krachten van de ijskoude New Yorkse rivier de Hudson. Hoe krachtig en koud deze rivier is zie je in deze recent gepubliceerde Time Lapse van de driedaagse berging van het vliegtuig een dag na de noodlanding.
Statistisch gezien kunnen de passagiers zonder angst de rest van hun leven vliegen zonder incidenten, echter vraag ik me af hoeveel mensen er ooit nog in een vliegtuig zullen stappen...
Speenvarken
Icesaven kun je in deze winterse omstandigheden ook in Nederland doen. Het werd tijd, misschien wel de hoogste tijd om onze bescheiden spaarcentjes te verhuizen na een dramatisch lage rentebijschrijving in het laatste kwartaal van 2009. (Gevalletje bevroren spaarrekening?) Feit blijft dat we in ieder geval veilig hebben gespaard... Desalniettemin zou het sparen met behulp van één of meerdere van mijn kleurrijke zweetsokken in het afgelopen jaar meer voldoening en lol hebben gebracht dan het sparen bij de ABN AMRO bank.
Na veel spaarvormen met elkaar te hebben vergeleken, vele fora te hebben afgestruind en ervaringen te hebben aangehoord is na ontdekking van de uitreiking van het Gouden Spaarvarken 2009, een soort Oscar voor de best renderende spaarrekening zonder beperkende voorwaarden onze keuze gevallen op Moneyou. Vooralsnog geen spannende rentepercentages, toch veilig sparen en een gebruiksvriendelijke website. Of we hadden niet zo lang geleden kort moeten investeren in zout, het nieuwe goud?! Zo, dan nu sparen voor een vakantie naar IJsland, "I love the smell of rotten eggs in the morning!"
270°
We stonden op het punt om in bed te gaan kijken naar de enge film Paranormal Activity. Voor jullie beeldvorming; ik lig aan de raamzijde op rechts en Gras ligt aan een wandzijde op links. Tussen het bed en deze wandzijde bevindt zich "Malm", een witte ladekast van een niet nader te noemen populaire Zweedse designer.
Ik lag reeds in bed, Gras liep richting het bed en staat met haar gezicht richting de achterwand, rechts van haar het bed en links van haar, "Malm". Iets in haar besloot om nog even Malm's bovenste lade open te trekken. De kortste weg om dit te doen was uiteraard om 90° linksom te draaien, echter besloot de grijze massa van Gras om een zenuwprikkel uit te sturen zodat haar lichaam zich op inefficiënte wijze 270° rechtsom draaide... Ik zag het gebeuren en rolde bijna uit bed van het lachen!
Niet veel later was het snel gebeurd met het ontspannen gevoel. De film was bijzonder freaky en door de eenvoud van filmen met een simpele camera akelig echt, "Gras, open je de la nog eens een keer?"
WIDM 2010
"Kennis is macht", de kreet kwam gisteren welgeteld drie keer voorbij op het scherm tijdens de eerste aflevering van het tiende seizoen "Wie is... de Mol?". Ook de kleur rood leek een centrale rol te spelen in deze uitzending. De komende weken gaat niemand mij de donderdagavond ontnemen! Zo te merken dachten hier gisteren bijna twee miljoen mollenvangers hetzelfde over. Het Japanse strijdtoneel is prachtig, echter beschikt dit seizoen niet over het meest interessante deelnemersveld; Arjen, Barbara, Erik, Frits, Hind, Kim, Loretta, Manuel, Sanne en Tim.
Vaak denk ik ook terug aan het niet te evenaren zesde seizoen in 2006; zowel het "hoogtepunt" alsmede het dieptepunt. Tijdens de zesde aflevering zat ik met tranen in de ogen toen Frédérique Huydts in de bergen van Purmamarca Argeninië bijna alleen een 4170m hoge top wist te bereiken op een fiets. Kort na de de vierde aflevering werd namelijk bekend dat Frédérique op 38-jarige was gestorven aan de gevolgen van darmkanker.
"Kennis is macht", zijn dit niet de letters van Kim? Ik blijf in ieder geval genieten van het leven zoals het komt; zoals Frédérique in de laatste aflevering WIDM zei: "Zo moet het eigenlijk altijd zijn, het leven... Een feestelijk en hartstochtelijk spel gespeeld met oude en nieuwe vrienden!"