Onbeperkt Zweedse kreeft

Op een druilerige maandag reden mijn moeder en ik naar IKEA. We gingen wel met een missie anders weet ik nooit zo goed waarom ik daar in hemelsnaam ben. We kwamen aan op de verdieping waar ook het restaurant is en hadden toen toch al flink wat onzin in onze kar gemikt. Shoppen maakt hongerig dus liepen we een rondje langs het buffet. Een carpaccio (weinig smaak helaas maar hé, IKEA pretendeert per slot van rekening ook niet dat ze een restaurant zijn), tweemaal een optimel en een soep met een broodje die daar de hele dag al lag volgens mij want zo zag het eruit en zo smaakte het uiteindelijk ook. Moeder: ‘Je kunt dit toch wel eten of staat het er voor de sier?’. Juist.

Naast de Optimel en andere dranken stonden mokken en glazen. We pakten allebei een mok omdat, ook al zitten we ‘maar’ bij IKEA, drinken uit een plastic flesje ons wel heel erg kansloos aandeed. We kwamen aan bij de kassa. Een man van middelbare leeftijd. Praatte te snel en te gehaast. Ik had een vaag vermoeden dat hij daar niet helemaal zat voor zijn plezier. Hij drukte vakkundig op de plaatjes van onze producten op zijn kassa tikte vakkundig onze produkten aan op zijn kassa en vertelde dat wij koffie namen omdat we mokken op ons dienblad hadden staan. Wij vertelden hem dat wij niet van plan waren koffie te nemen maar dat die mok was voor onze Optimel. Hij zuchtte eens diep en in de zucht vertelde hij ons, opnieuw zo snel als het licht, dat die mokken alleen voor koffie gebruikt mogen worden. We mochten wel een kartonnen bekertje pakken uit het mandje voor hem. Moeder en dochter, nerveus geworden van deze man schoten naar de mand en pakken allebei een kartonnen bekertje en zetten deze gedwee op het dienblad. De man keek ons aan alsof we zo uit de Jostiband waren gestapt en zemelde duidelijk maar ook duidelijk verveeld ‘Neeheeeee’, DIE zijn voor de frisdrank, die mag u daarvoor niet gebruiken’. We keken elkaar verontwaardigd aan. Ik was er klaar mee en klapte de bekertjes terug in de mand. ‘Meneer, WELK kartonnen bekertje mag ik van u meenemen om onze Optimel uit te drinken en WAAROM staat er bij de Optimel niet dat deze mokken, hoewel ze NAAST de Optimel staan, ALLEEN gebruikt mogen worden voor de koffie, 100 meter verderop?!’. Ik lachte mijn liefste glimlach maar mijn ogen schoten vuur. Hij keek me droog aan en wees naar de stapel kartonnen bekertjes met een ander kleurtje. ‘Die mag u gebruiken, anders nog iets?’…  Een vriendinnetje vertelde me die week dat ze onbeperkt kreeft ging eten bij IKEA. Ik fronste mijn wenkbrauwen, wenste haar veel plezier en eet smakelijk en nee, ik hoefde niet mee. Een andere keer misschien? Nee, helaas, dan kan ik niet. Volgend jaar? Nee sorry, dan komt het ook beroerd uit…

Gecastreerde ezelshengst

Na een heerlijke Griekse vakantie waarin Stro en ik als ware bejaarden ons voorzichtig van ligbedje naar zwembad begaven en weer terug, zijn we weer terug in de keiharde werkelijkheid. Al twee weken loopt alles en iedereen weer aan ons te trekken. We mogen ons weer druk maken over onze werkzaamheden, ons huis, huizenjacht, familie, sociale contacten, wel nieuwe plantjes voor in de tuin of is het de moeite niet meer, de vraag wat voor woning we überhaupt zoeken en waar onze volgende vakantie naartoe gaat. Maar echt waar, volledig uitgerust staat Gras weer in de wereld!

Net voor het weekend leek het daar anders helemaal niet op. Vanuit het werk snel langs de winkel waar ik toch al zo’n pesthekel aan heb, ook nog langs de bloemist want verse bloemen in huis maakt mijn weekend en dan eindelijk thuis. Snel de was ophangen, nieuwe was erin, post van de mat, omkleden en de afwasmachine leeghalen. De snoeischaar kan ik niet vinden dus gebruik ik een aardappelschilmesje en snij mezelf natuurlijk mega in mijn vinger. Kak kak kak! Stro laat weten dat hij binnen 20 minuten op het station staat. Lief als ik ben bied ik aan even te wachten met koken en hem op te halen zodat hij met zijn enorme griephoofd niet hoeft te fietsen. Eenmaal thuis pak ik de potten en pannen. En de boodschappen. Eeeeh dat wil zeggen de helft van de boodschappen. De andere helft staat blijkbaar nog in de winkelschappen. Wederom KAK. Stro moet lachen. ‘Kluns’, grinnikt hij. Dan maar een alternatief. Snel pak ik een schaal uit de kast en stoot natuurlijk iets om… Maar dit is echt verschrikkelijk. Oh my God, she killed Kenny! Onze eigen Kenny droppot! Kenny die al bijna 10 jaar bij ons op de plank staat, in de kast en of naast ons op de bank. Eerlijk gezegd heeft Kenny jaren terug bij ons al zijn gezicht verloren aangezien ik toen ook al last had van klunzigheid en hem gewoon in de afwasmachine had gezet. Stro kijkt me verschrikt aan. Ik verlies alle kleur uit mijn gezicht en sla mijn handen voor mijn ogen. Alleen de deksel is stuk. Maar zonder deksel EN zonder gezicht is het genoeg. Kwaad smijt ik Kenny in de prullenbak. Stro gebiedt mij naar de bank waar ik mij verder niet meer mag bewegen. Koortsachtig zoek ik zonder succes het internet af naar een nieuwe Kenny…  Tips? Heeft iemand Kenny gezien of weet iemand waar ik Kenny heel misschien zou kunnen vinden? Kak! Dank!

'Voetbal Inbed'

'Het gaat beginnen! Moet ik nog iets voor je pakken?' Ik zit in ons bad met bubbels, nou ja, geen bubbels als in champagne want dat vind ik eigenlijk helemaal niet lekker maar bubbels als in jetstream... Stro vliegt de trap op en neer en haalt voor mij nacho's met zelfgemaakte guacamole en is in de weer met chips en cola voor zichzelf. Zolang deze man doet wat hij doet ben ik eigenlijk al fan. Nee, ik heb het nu even niet over Stro al zou dit ook voor hem prima kunnen gelden. Nee, ik heb het over, wat mij betreft, de beste keeper ooit. Alhoewel ik ook groot fan was van Hans van Breukelen. Ik hoor af en toe een 'ooooh' en 'ooeoeoeeh' en besluit dat ik voetbal vanavond maar eventjes leuk ga vinden. De laatste wedstrijd van onze eigen Edwin van der Sar. Ik ben natuurlijk voor Manchester en niet voor Barcelona. Als de Britten namelijk niet winnen gaat Van der Sar waarschijnlijk niet heel emotioneel het veld over lopen, applaudisseren voor zichzelf en heel misschien ook niets zeggen over zijn keeper-carrière en alle mooie momenten, een traan wegpinkend. Hij zal rechtstreeks de catacombe in vluchten, teleurgesteld over zijn falen en de eindscore van deze legendarische wedstrijd. 

Eenmaal aangekomen in de slaapkamer tref ik Stro aan in bed met hoe kan het ook anders, zijn iPad op schoot. (Soms heb ik de neiging op voorhand een plastisch chirurg te raadplegen. Wat te doen bij een ingegroeide iPad) Ik maak hiervan snel een foto in mijn hoofd en twijfel. Een boek, mijn iPhone voor wat sociaal contact via de chat of mijn speurtocht voorzetten naar vakanties op m'n MacBook. Ik kies eerst voor optie 2 maar sociale contacten kijken film, slapen of zijn op pad. Speurtocht dus. Ik mompel nog iets over hoe romantisch dit wel niet is en Stro 'hmmmt' af en toe op het juiste moment 'ja'. We zitten in de tweede helft en de Britten zijn inmiddels uit wanhoop overgegaan op wat tackel- en trekwerk. Ze gaan het niet redden ben ik bang. 

Nee. Ze gaan het niet meer redden. Terwijl ik dit typ glipt voor de derde keer de bal door Van der Sar's lange gehandschoende keepervingers. Ik besluit dat ik voetbal toch niet zo leuk vind. Ook niet voor eventjes. Ik ga Van der Sar missen. Ook zijn applaus voor zichzelf, zijn speech en zijn tranen. Hoe het ook zij, verder met mijn speurtocht naar een geschikte vakantiebestemming. Door Barcelona zet ik in ieder geval voorlopig een streep...

TurbuLent

Stro mocht deze week van mij onze bolide mee naar daar waar hij moet zijn. Om 04.45 ging reeds de wekker. Veel heb ik er niet van meegekregen, een kus in de vroege ochtend (whaaaat, het was wat mij betreft nog nacht!) en hup, op mijn andere zij. Rond kwart over vijf in de nacht lichtte mijn iPhone op. Stro belde mij?! Met lichte paniek in mijn stem nam ik op met 'wat is er?!'. Een lachende Stro aan de andere kant van de lijn. 'Ik heb de nieuwe cd van de Foo Fighters net gewonnen op 3FM!!, heb je me niet gehoord op de radio?!' Ik keek op de wekker. 'Eeh, nee, normaliter zet ik mijn wekker voor mijn lol om 05.00 uur om naar Bert van Lent te luisteren maar vanmorgen moet ik het zijn vergeten, hoe stom van mij'. 'Eeh ja, hoe dan ook', Stro vervolgt opgewonden zijn hele verhaal. Ik grinnik en dommel heel licht weer in. Ik hoor hem in de verte nog zeggen dat 'ie me nog steeds de leukste EN de liefste vindt, voorzichtig doet en mij die avond gaat bellen...

Desillusie

Ze hoorde de makelaar hoopvol aan. 'Oh ja, nog vrij? Mooi, we komen eraan!'. Het was geweldig. Hoog, bijna bovenin de toren. Tussen de veel te dure appartementen lag die van haar. Ook veel te duur. Ze huppelde van nieuwsgierigheid door de gang en eenmaal in het nog nieuwe, kale appartement viel haar mond open. Zo mooi. Zo ruim. Wat een uitzicht! Wat een rust. 'En hoe zit het met de servicekosten? En is er nog een berging bij? De keuken moet er wel weer uit, die kan echt niet'. En de badkamer... tja, zelf had ze het anders aangepakt maar het zat er al in dus met wat aanpassingen was ook de badkamer straks vast goed te doen. Nu was de makelaar aan de beurt. 'Heb je al nagedacht over de financiering?' 'Hoe staat het met jullie werk, allebei een vast contract?'. 'Ik niet', ze zei het zachtjes. Bang voor wat er komen zou. Dit droombeeld mocht niet verstoord worden. Niet nu. Niet vandaag. Nooit niet. 'Ik heb een carrièreswitch gemaakt en heb nu een tijdelijk dienstverband maar komt echt helemaal goed hoor!' 'Intentieverklaring mag geen probleem zijn, praat maandag wel even met m'n baas', ze wuifde haar rinkelarmbanden nerveus in de lucht en lachte wat schamper.  

'Hoezo?!, ze gilde bijna door te telefoon. 'Maar, dat had je dan toch wel even eerder mogen zeggen?'. Ze smeet haar telefoon door de auto en zette haar zonnebril weer op. Chagrijnig keek ze naar hem. 'Of ik niet naar Limburg wil verhuizen, in mijn huidige regio is geen werk meer!' 'Reorganisatie bla bla bla...'. 'Kut!!' 'Oh ja, want als ik niet naar een andere regio ga, kunnen ze me niet binnen houden en sta ik over 4 maanden op straat. Einde contract, over en te veel, bedankt voor je inzet en collegialiteit maar helaas. Hier scheiden dan onze wegen'. 

Hij keek haar verbaasd aan. Zette nu ook zijn zonnebril op en gaf gas. 'Wat doe je?' vroeg ze nors. 'Wat denk je', hij keek haar aan met een strakke blik. 'Ik zal die eikel eens vertellen waar en hoe onze wegen scheiden, wat denkt 'ie wel niet'. Ze beet op haar lip. Oh nee. Niet weer. Niet nu. Niet vandaag. Nooit niet...

Schemer II

Nu wilde ze niet nadenken. Morgen weer. Of overmorgen...

Ze zocht naar water. De kraan deed niets, nog niet eens een begin van gerochel klonk uit de leidingen. Ze keek in de dozen. Niet veel op wat oude tijdschriften na. Ze gooide ze eruit en scheurde de doos open. Ze liep naar een hoek van de ruimte waar het minste vuil leek te liggen. Ze legde de doos op de vloer en ging erop liggen. Haar enige schoen trok ze uit. Ze vond wat oude lappen. Ze legde ze over haar koude benen en legde de andere doos over zich heen. Dakloos in een pakhuis. Ze repeteerde telefoonnummers die ze zich kon herinneren. Ze kwam niet verder dan 6 of 7 cijfers. Misschien kon ze naar een opvang voor daklozen morgen. Ze had geen idee waar die zat. Zo diep zou zij toch nooit zinken. Een daklozenopvang! Zelfs gisteren nog had ze dat absoluut voor onmogelijk gehouden. Moest ze iemand waarschuwen dat hij daar lag? Met bloed uit zijn oor? Betekent dat dat iemand dood is? Of zeer binnenkort? Het was inmiddels een paar uur later. Ze rilde en probeerde te slapen. 

Ze opende haar ogen. Hoelang had ze geslapen? 5 minuten, 3 uur? Het was nog steeds donker. Ze dacht aan hem. Als hij dood was kon ze misschien wel terug. Ze zou opgehaald worden door de politie en in een warme cel terechtkomen. Ze zou vertellen wat er was gebeurd en ze zouden haar geloven. Ze zou naar huis mogen en haar leven leven. Alsof hij niet heeft bestaan. Gewoon uit het leven zijn opgepikt en verhuisd naar een andere plek. Een andere dimensie.

Zijn geld. Hoe kwam ze aan het geld. Misschien moest ze eerst wel terug naar huis. Misschien nu wel. Hij was toch dood. Niemand wist het nog. Ze zou naar de bank kunnen en het geld kunnen ophalen. Daarna zou ze verdwijnen. Ze kroop overeind. Haar lichaam deed zeer. Haar handen trilden zo hevig dat ze haar schoen amper aan kreeg. Ze kon zich moeilijk oriënteren buiten in het donker. Ze liep de kant op waar ze dacht vandaan te komen. Na een paar uur herkende ze de straten. Het werd langzaamaan licht. Ze liep via de achterkant het huis in. Voorzichtig liep ze door de kamer naar de gang. Hoe zou hij eruit zien? Ze klemde haar handen ineen. Rillend met het koude zweet op haar rug opende ze voorzichtig de deur naar de gang. Ze deed haar handen voor haar ogen, bang voor wat ze zou aantreffen. Ze keek om de hoek en schrok. Ze kon een gil nog net onderdrukken. Wat ze zag was niets. Geen man. Geen bloed. Vol ongeloof voelde ze over de plek. Niets. Ze keek naar boven en liep zachtjes de trap op...

I see dead people...

Na Noorderslag (wat een ontzettend leuke editie was aldus mijzelf) en een superleuke show van Daniel Arends (wat hebben we gelachen) was het tijd voor iets serieus. Stro en Gras met de bus naar het station en van daaruit met de trein naar 010. Maar liefst ruim 2,5 uur later stonden wij in een grote bouwput wat in Rotterdam het station heet. Wij met de tram (die hebben wij niet?! maar wees gerust, zelfs Gras had ze al wel eens eerder van binnen gezien) naar de Wilhelminakade. Het was koud en niet alleen het station van 010 bleek een grote bouwput... 

'We moeten naar Las Palmas', Stro beende met grote passen voor me uit. Bij het horen van Las Palmas dacht ik meteen aan zon en warmte. Wat ik er daadwerkelijk vond waren lichamen. Opgezette lijven. Gestroopte huiden en beenderen in vreemde posities tentoongesteld. Interessant. Dat zeker. Te druk. Dat ook. Een extra week voor deze tentoonstelling dus neemt heel NL nog even snel een kijkje. Hoewel ik had gedacht dat het toch iets meer indruk op me zou maken vind ik het werk van deze Gunther von Hagens zeker wel knap en bizar!!

Koud een half uur later beende Stro opnieuw voor me uit. 'We moeten naar centraal'. Dat klonk minder tropisch en klonk als naar huis... Jammer. Alhoewel... In de zomer had ik wellicht nog even in deze bouwput rondgewandeld. Nu vond ik het wel best ook. 

Tot en met 2 februari heb je de kans om deze anatomieles in NL te volgen, daarna reist deze wereld die bizar heet weer door...

Kwaaie kraaie'

Kent u het? Het fenomeen boze vogels? Het is namelijk in huize Gras&Stro daadwerkelijk een fenomeen geworden. Wanneer ik moet wachten. Wanneer ik me verveel. Wanneer er weinig op tv is. Wanneer Stro veel te druk is met zijn iTik (en dat is vaak hè!). Dan speel ik het spel van de boze vogels. Tot ergernis van m'n mams, van Stro, van de caissière, van mijn baas en mijn collegae. Ik negeer alles en iedereen en verzamel gouden eieren. De geluidjes kan ik dromen dus de phone op stil. Stro zoekt in ons nieuwe megabed mijn koude voeten. Ik heb er geen erg in. Ik ben één geworden met deze Angry Birds in de strijd tegen gemene groene varkens die hun eieren lopen te jatten. Je reinste tuig, groene varkens met kroontjes op hun hoofd...

'Gras, heb je onze nieuwe cd's al eens geluisterd?' Jamiroquai, Triggerfinger, Selah Sue, Crowded House...Ik kijk alsof ik nog nooit een cd heb gezien en trek mijn schouders op. Snel schiet ik een vogel richting groen varken. 

Blikken van ergernis van Stro jegens zijn verslaafde Gras. Gelukkig valt het met de verslaving van mijn eigenste Stro reuze mee! ;-)

Gebrek aan...

'Wanneer maak jij weer eens een logje?' Stro kijkt me ietwat verveeld aan. 'Zodra ik inspiratie heb', ik kijk verveeld terug. 'Heb je dat niet dan'. 'Nee, anders stond er al wel een nieuw log denk ik...' Ik loop naar de computer. Doe hem aan. Ga erachter zitten en zet hem weer uit. Nee, nog niets.

Vandaag moet ik wachten. Wachten op ons nieuwe bed. Ik sliep bij mijn moeder en ben om iets voor achten vertrokken richting huis. Ons nieuwe bed van die winkel met die clown en iets met retteketet wordt namelijk tussen 08.00u en 11.00u afgeleverd. Het is een zwarte boxspring en ik kan echt niet wachten! Eindelijk ons poingbed ingeruild voor hopelijk een slaapsensatie van heb ik jou daar!

Wanneer ik moet wachten ga ik nadenken. Alleen dan? Ja hoor, alleen dan. En dan ga ik mensen mailen. Mensen bellen. Eigenlijk dus gewoon mensen lastig vallen. Geen onbekende mensen hoor, lieve bekende mensen. Die dan ook terugmailen. En mij gaan bellen. Ik denk dat meer mensen dat doen wanneer ze even niets om handen hebben. Maar misschien ook wel niet. 

Hoe dan ook. Nog immer geen inspiratie. Maar wel mooi weer een log. Daar kun je mee thuiskomen.

Het is anders

1 oktober 2010. Exact 3 maanden na het plotselinge verlies van mijn paps. Hoe groot is de kans dat een stel allebei hun vader verliest binnen 2 maanden? Niet zo groot toch? Nou, het kan allemaal hoor. Ook Stro zijn paps heeft een maand geleden veel te vroeg voorgoed afscheid moeten nemen van zijn geliefden en zijn leven. 

De één verschrikkelijk plotseling, de ander na 3 jaar lever- en darmkanker. De één zo dichtbij, de ander in het buitenland. Is het één daardoor erger dan het andere? Zeker niet. Anders misschien? Zeker wel. Zoveel liefde maakt intens verdrietig en het gemis te groot maar is zo mooi. Er gebeurt teveel. Het is een rare tijd. Daarom is het hier ook zo stil. Maak je geen zorgen, dit wordt niet één groot tranendal-weblog. Hilarische momenten maken wij natuurlijk gewoon nog steeds mee en ik zal binnenkort ook echt wel weer wat onnozele anekdotes plaatsen. Maar op dit moment ben ik vooral aan het mijmeren, terugblikken, druk met mijn nieuwe baan, vooral aan het genieten van wat er allemaal om me heen gebeurt en natuurlijk van elkaar (zoooo belangrijk! geniet geniet geniet!). Je bent er nog