Steekje los
'Is dit een moedervlekje of iets anders?' 'Ik heb er al twee dagen last van...'. Stro buigt zijn hoofd met zijn millimeterhaar naar me toe en ik kijk waar hij zijn vinger houdt. 'Hey', roep ik iets te enthousiast, 'je wordt grijs!'. 'Eeh even serieus nu, kijk er even goed naar, ik wil geen bloedende moedervlek ofzo'. Stro buigt nogmaals zijn hoofd naar me toe. Ik probeer het bultje wat op het eerste gezicht een dikke witte haar lijkt te zijn te pakken. Tussen mijn nagels piel ik het 'haartje' eruit en oh mijn god, ik trek zo een centimeter 'iets' uit zijn hoofd! Aan het eind een snotterig 'haarzakje' of wat het ook zijn moge plopt zijn hoofdhuid uit. Ik kijk met verbazing en afschuw naar Stro en wacht tot er kortsluiting optreedt of tot hij ontploft. Ik heb zojuist toch echt ergens een pin uitgetrokken! Hij kijkt me angstig aan en vraagt wat er is.
'Moet je me niet iets vertellen, dr. Spock?!' Hij kijkt me niet-begrijpend aan. Ik leg voorzichtig de ontsteking, de splinter of haar, zijn zender, zijn antenne of wat het ook is in zijn handpalm. Gebiologeerd kijkt hij ernaar. Nu is het voor mij in ieder geval zeker. Duidelijk gevalletje 'steekje los'.
Een Kei!
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Een hectisch en druk jaar achter de rug. Een fulltime baan, een studie ernaast. Geen probleem natuurlijk. Ook niet de zoveelste reorganisatie en alle onrust en onvrede wat dat met zich meebrengt. Enfin, mijn diploma heb ik dan na een super-leuk studiejaar behaald op 29 juni. Gras voorlopig als uitvaartbegeleider door het leven. Mijn stagebedrijf bood mij direct een baan aan. Twee dagen later overleed opeens mijn lieve papa.
Ik kon dus meteen aan de slag. Dit was niet de afspraak. 'Lekker makkelijk voor ons', grapte mijn vader ooit eens. 'Je laat het', waarschuwde ik hem, 'jij mag niet mijn eerste zijn'...
De inkt op mijn diploma was amper droog toen ik het verschrikkelijke telefoontje kreeg van mijn moeder. Met horten en stoten werd mij in een paar seconden duidelijk gemaakt dat mijn paps tijdens zijn werk was overleden door een ongeval. Mijn ouders spraken 3 dagen daarvoor nog lang en goed met elkaar en maakten plannen voor de toekomst. Hij zou zijn werk meer afbouwen en ze zouden dan toch echt meer van en met elkaar gaan genieten. Dit mag dus blijkbaar niet. Uit ons leven gerukt. Weg ben je. Zomaar. Plotseling en stilletjes.
Nee, wij waren niet op vakantie. Wij waren en zijn nog druk. Met veel verdriet. Met mijn mams. Met elkaar. Met mezelf. Met het afronden van zijn eigen bedrijf. Met het verschrikkelijk missen van mijn papa. Met zoveel...
Dr. Bibber
Je haalt een kikker uit zijn keel, verwijdert zijn schrijfkramp en de vlinders uit zijn buik... 1 verkeerde beweging en zijn neus begint rood op te lichten en natuurlijk een irritante buzzer waar je je een ongeluk van schrikt. Was het altijd maar zo leuk als in het spelletje...
Zoals jullie wel weten en anders kunnen lezen bij onze vraagtekens heeft Stro last van hooikoorts. Gras heeft hier gelukkig geen last van. Maar Gras niest veel. Is bijna altijd verkouden. Heeft altijd last van kriebels in haar neus en dit alles is helaas niet seizoensgebonden... Last van een doorlopende, chronische hooikoorts-lookalike die maar niet van plan is te verdwijnen.
Stro was klaar met zijn hooikoortsklachten, Gras was klaar met haar klachten, waar deze dan ook vandaan mogen komen. Medisana's Medinose. Dat zou de oplossing zijn! De pakketjes (want voor ieder één natuurlijk) arriveerden snel. Stro plugt de 2 neusstukken tot bijna in zijn voorhoofd en drukt op het knopje. Ik schiet acuut in een slappe lach! Zijn complete neus in lichtelaaie! Rudolph the rednose, mijn eigenste Stro!! Na een heerlijke schaterbui te boven zijn gekomen plug ik ze zelf in voor Stro zijn lachmoment.
Maar liefst 3 x per dag zitten we als een ware Dr. Bibber 4,5 minuut voor lul! Maar dan wel thuis, onderweg en ook op je werk! Tuurlijk...
864000 sec.
Een decade. Dat is exact het aantal seconden wat hierboven staat vermeld. Oftewel 10 dagen. Binnen deze tijd wil ik jullie graag weer van nieuw leesvoor voorzien. Maar nu even niet. Nu is het even tijd voor... ja, waarvoor eigenlijk. Voor rust. Voor mezelf. Voor mijn taken. Voor werk. Voor nieuwe energie opdoen. Voor plannen maken voor de toekomst. Voor inspiratie en invulling op mijn zijde van deze pagina...
En daarom vraag ik jullie nog even te wachten. Juist. Want ik heb best wel wat te vertellen hoor. Oh ja, zo zijn we net een week terug van een decade Sfaka, op Kreta. Jahaaa, dat wist je niet hè. Maar daarover dus allemaal later meer. Of je nog eventjes geduld hebt vraag ik dus lief. Dat durf ik zomaar. Ja. Gewoon omdat het kan. Dus.
Vieze vingers
'Hé gezellig', mijn moeder kijkt ons aan. 'Proost jongens', aldus mijn vader. 'Ik ga voor de gamba's', vervolgt hij. Mijn moeder doet met hem mee. Ongepelde grote verse gamba's. Een smeerboel dus. 'Mevrouw, heeft u misschien een kommetje water met citroen voor onze vingers?'. Het meisje kijkt mijn vader onnozel aan. 'Ja hoor, zegt ze snel, 'ik kom het zo even bij u brengen'. Ze snelt terug naar de bar en met een kleur van lichte paniek zoekt ze in alle kastjes en lades. We slaan er verder geen acht op totdat ze aan ons tafeltje verschijnt. Mijn moeder schiet in de lach, Stro schiet onder de tafel van schaamte en ik kijk net zo onnozel terug als het arme kind. Mijn vader, stoïcijns als hij is, maakt ruimte op de overvolle tafel zodat zij een schaal van keramiek ter grote van een afwasteil voor hem neerzet. 'Voor uw vingers', ze knikt en verdwijnt snel weer uit beeld.
Ik krijg spontaan de neiging mijn voeten in die bak te planten...
Met een glimlach plaatst mijn vader de schaal met inmiddels vuil geworden water van hun gamba-vingers terug op de bar. Hij fluistert iets in het oor van het meisje waarna ik haar zacht hoor zeggen 'bedankt voor de tip'.
De rest van de maaltijd verloopt wonderwel zonder gekkigheden en het eten smaakt heerlijk. Hé gezellig...
Koninginnerit
Koninginnedag 2010. Tjonge, wat te doen wanneer de temperatuur 12 graden scheelt met de dag ervoor, regen zich aandient en een leuk programma in je eigen stad ontbreekt... De sauna!
Jawel, Stro en Gras in de auto richting de Veluwse Bron. Al eerder vermaakten wij ons hier opperbest en dus ook nu hadden wij goede zin. Eenmaal aangekomen stonden er stiekem best veel auto's op de parkeerplaats. Eerst maar eens lunchen, onze magen schreeuwden om voedsel. 'Mevrouw', Stro boog een beetje voorover en vroeg waar toch onze lunch bleef. Het zou ons toch niet WEER overkomen, wij moeten ons er in een vorig leven niet al te best vanaf hebben gebracht en dit is onze straf. 'Ja meneer, komt eraan hoor, ik ga even kijken waar het blijft'. En terwijl natuuuuuurlijk de mensen die veeeeeel later bestelden dan wij alles inmiddels hadden verorberd, kwam dan toch ook onze lunch. Niets aan de hand.
We duiken lekker het bubbelbad in en daarna drijf ik op onderwatermuziek in een zwembad met een fantastisch uitzicht. Maar OMG! Een stelletje middelbare senioren (ik schat leeftijden slecht) kakelen zo verschrikkelijk hard door mijn onderwatermuziekjes dat ik verschrikt naar Stro kijk en niet weet hoe snel ik uit het water moet komen. Het is hier verdorie toch geen camping, mensen?!
Een hele hete fijne sauna. Op de bovenste verdieping wordt mijn ontspannen zweetpartij echter ruw verstoord door ditzelfde stelletje tuig dat beneden in het bubbelbad nog steeds in hun camping-modus staat. Chagrijnig zoek ik een andere ruimte op. Het tepidarium, slechts 40 graden dus daar kan ik zelfs heel misschien nog wel even wegdoezelen... Nog geen 10 minuten later. De 4 kakelende campingmensen hijgen, steunen, laten ons getuige zijn van al hun lichamelijke ongemakken, hun lijven die de tand des tijds duidelijk niet hebben doorstaan klimmen (oh nee, ik wil dit helemaal niet zien!! wat een uitzicht) op het heerlijk warme plateau en al kakelend, zuchtend en snuivend wordt het langzaamaan dan eindelijk toch weer stil. Zouden ze niet doorhebben dat men naar een sauna gaat om eens heerlijk uit te rusten en te relaxen? Enfin. Van warmte en ergernis krijg je dorst. Stro en Gras nemen vol goede moed plaats op het terras waar de tafeltjes helaas nog vol staan met het vieze spul van vorige gasten. De terrashaard mag jezelf aandoen door simpelweg op het knopje te drukken. Die doet het dus niet. Wederom zijn wij onzichtbaar voor de bediening (welke bediening?!) en het wordt Stro teveel. Ik kijk eens lang naar zijn gezicht en weet dat dit vandaag niet meer goed gaat komen. Binnen 15 minuten staan we weer buiten.
Onderweg doen we nog een poging om bij een soort van wegrestaurant even lekker iets te eten maar zodra ook daar ober nummer twee doet of we niet bestaan en er net als haar collega voor kiest om zich om te draaien en doodleuk de keuken in te lopen knijp ik Stro. 'Even kijken of we wel echt zijn', 'zien mensen ons überhaupt?'
Op naar huis... Zonder mensen. Zonder bediening.
Homo neanderthalensis
In mijn mooiste outfit pakte ik snel mijn boeltje bij elkaar en reed naar het station. Onze trappen had ik geverfd, de wasmachine, wasmand EN droger waren leeg, het huis was schoon en er stonden verse bloemen. Gras ging Stro ophalen. Die kwam namelijk weer terug van een poosje weggeweest. (Is dat nu wel of geen goede zin?!) Enfin, ik belde hem dat ik voor de hoofdingang stond. 'Ik zie je al', was zijn antwoord. Mijn hart maakte een sprongetje, ik gooide mijn telefoon in mijn tas en snelde de auto uit. 'Haaaai', riep ik. Ik bleef acuut stilstaan. 'Je hebt een baard!' 'Eehh, ja!' was zijn reactie. Hij keek in mijn ogen, zoekend naar wat ik ervan vond. Ik begon te lachen. 'Cool', artifarti hoor! staat je goed eigenlijk wel'. Toen natuurlijk een dikke zoen. De baard was wel zacht maar de snor allesbehalve! 'Eeehm, kleine vraag mijn lieve Stro, hoelang blijft dat ding op je gezicht zitten?' Hij lachte en haalde zijn schouders op. 'Vind je het leuk?' vroeg hij. 'Ja, best wel', beaamde ik. 'Nou, dan blijft dat ding nog wel even zitten denk ik'.
We kwamen thuis, Stro checkte na een poosje zijn telefoon. 'Hey, ik hang nog met jou aan de lijn!'. Ik griste mijn telefoon van het aanrecht en keek. Ja hoor, we hingen nog aan de lijn met elkaar. 1,5 uur lang stonden we letterlijk en figuurlijk onwijs met elkaar in verbinding. Snel maakte ik een rekensommetje en kwam tot de conclusie dat dit nog wel in mijn belbundel zou passen en anders... lekker belangrijk. Mijn eigen baardmans was weer thuis, het weekend kon beginnen!
Fun Lovin' Criminals
Ow ow ow! 'Wow', 'this is really motherfucking loud!' 'Hey Gggweuningen, how are you doing!' Na een uur wachten kwamen ze dan echt het podium op gelopen. Hoe vaak kom je deze 'coole dudes' nou tegen in het echt. In Groningen! Een superstrak opgesteld podium, een prachtige skyline op de achtergrond, gek genoeg niet van New York maar van Hongkong maar who cares. De zanger, Huey, is gewoon te leuk. De drummer, Frank, is dit ook. Hij kan bierdrinken, drummen en de basedrum bespelen. En dit allemaal tegelijkertijd! Brian, alias 'Fast' neemt de toetsen, blaasinstrumenten en ook nog gitaar voor zijn rekening. En doet dit meer dan goed. Ik vond het allemaal meer dan prima. Anderhalf uur lang heb ik mij supergoed vermaakt. Het geluid was hard maar dat vond onze Huey zo te horen zelf ook. Crimineel goed, een aanrader!
Tussen stro en veren
'Poing'... 'poing'. Dat is wat er soms gebeurt in mijn slaap. Verschrikt keek ik de eerste keer onder mijn bed. Het kwam uit mijn matras! Ik had geen idee dat mijn matras überhaupt 'poing' kon doen maar niets bleek minder waar. Had ik toch een luxe'r exemplaar als gedacht. Maar nu dus wel aan het eind van zijn latijn.
Stro en ik reden langs een grote, veel te dure woonboulevard. Winkels met heel veel dure mooie meubels, dure lelijke meubels, badkamers, dure prullaria en heel veel bedden. 'Stro, moet je deze eens proberen. Een Auping. Kost maar € 5000,-! Stro ging liggen en stond er binnen 2 seconden weer naast. Hij mompelde iets onverstaanbaar en kuierde naar de volgende beddenafdeling. Ik plofte op een volgend bed. 'DEZE ligt lekker, Stro kom eens?' Hij stond naast me. Keek naar het bed. Keek naar mijn gelukzalige glimlach en keek toen naar de prijs. Hij wees naar zijn voorhoofd en liep opnieuw weg. Ik stond op hoewel ik best nog wel even had willen blijven liggen. Bij het opstaan keek ik schuin naar het prijskaartje. Hoewel het gebaar van Stro meer dan terecht was lag het bed dan ook echt heerlijk. Maar € 12000,- is natuurlijk een ietsjepietsje overdreven.
Ik droomde nog even verder en beleefde de ultieme slaapsensatie met de boodschap dat een goede voorbereiding op je slaap garant staat voor een goede nachtrust. De stem kwam uit een Auping Royal Welness met luchtmassage, ultimate climate en hotspot, 'een speciale warmtebron voor daar waar u het zo nodig heeft zoals de onderrug' en wel 1000 verschillende slaapstanden... Dit was verrukkelijk! Maar het is waar wat ze zeggen. Aan alle goeds komt een einde. Einde test, einde voorproefje.
Ik wilde hier blijven. Ik ging me verstoppen en zou vannacht eens rustig de tijd nemen om alle walgelijk dure bedden uit te proberen. Stro liep richting auto. Terug naar ons eigen bed. Met een paar verschillende slaapstanden, elektrisch. Met een verstelbare lattenbodem voor ultieme steun daar waar je het zo nodig hebt. Met een matras met vering. Inclusief poing...
LIEF!
Voor ik kan verklappen wie en wat er zo onwijs lief is neem ik jullie even mee naar december 2009...
Eén van onze trouwe vaste bezoekers, Knik, mailde mij in december. Ze had een verrassing voor ons maar met enkel 'Gras & Stro ergens in Nederland' op een envelop kwam TNT post niet ver vreesde ze. Hoewel wij natuurlijk alles in het werk stellen zo anoniem mogelijk te blijven zette ik toch mijn principes aan de kant en gaf haar ons adres. Het ging immers om een verrassing en in tegenstelling tot Stro ben ik daar dus wel dol op! Daarnaast vond ik het bijzonder. Een medeblogger die je helemaal niet kent, alleen van de verhaaltjes van elkaars weblog, ziet iets, denkt daardoor aan jou en is dan zo lief om het aan je cadeau te doen en op te sturen!
Ik ontving onlangs nog een mail van haar. Dat het allang december was geweest maar dat het er echt aan kwam. De verrassing. Ik glimlachte en mailde haar terug dat ze zich vooral niet druk moest maken. Dat ik het idee van een verrassing al een cadeau op zich vond! Maar stiekem was ik natuurlijk best heul heul nieuwsgierig!
Zojuist liep ik nietsvermoedend naar beneden en checkte onze deurmat. Ja, post. Hey, een bubbeltjesenvelop met daarop: Gras & Stro en ons adres en een klein kapitaal aan postzegels. Ik gilde naar boven, 'we hebben post!' 'Ow', was het antwoord. 'Van Knik!' Daarna volgde een nieuwsgierig 'Ooo?'
Een prachtige kaart met lieve woorden geschreven door Knik en een boek wat noch Stro noch ik kende! De roman 'Dagen van gras' van Philip Huff kregen wij zomaar! 168 pagina's lang mogen we genieten van een ons onbekende schrijver zijn debuut met een ons zo bekende titel! Dat wordt ruzie wie het eerst mag beginnen...
Lieve Knik, echt helemaal top! Dank je wel voor dit originele cadeau en deze onwijs lieve verrassing!!
Klaas
Een jaarlijks terugkerende vraag in mijn leven is, "Wie is... de Mol?". De vraag die nagenoeg op deze vraag lijkt, stof doet opwaaien en mij totaal doet ontsporen is, " Wie is... Klaas?".
"Klaas had een vriendin. Met 1 kut en 2 borsten. Dan zeiden wij: beter dan omgekeerd. Sloeg hij je op je bek. Zoiets zei je niet over vrouwen."
Een schrijfselbrei op Twitter van Nico Dijkshoorn over de zoektocht naar een legende die net geen legende werd... Deze schrijfsels toveren vaak een glimlach op mijn gezicht en zo nu en dan lig ik echt krom van het lachen!
4 8 15 16 23 42
Het blijft een kunst om de laatste puzzelstukjes van het zesde en laatste seizoen van Lost te ontwijken. De serie heeft zijn grote finale reeds gehad, maar Gras en ik wachten zoals bij de voorgaande seizoenen op de DVD-box die in oktober gaat verschijnen. De donkere avonden zijn dan weer welkom en we kruipen voorzien van de nodige porties olijven heerlijk tegen elkaar aan op de bank.
Hurley (Jorge Garcia) is toch echt het favoriete karakter van Gras in deze serie, Weezer (met name in het "kleurentijdperk") is toch echt een favoriete band van moi, het toeval combineert het beste van beide;
De zanger van Weezer, Rivers Cuomo en Andy Garcia waren als gast aanwezig tijdens opnames voor de Latenight Show van George Lopez. Een simpel verzoek van Rivers om op de foto te gaan met Andy resulteerde in deze prachtplaat. Rivers twijfelde geen moment en gebruikte deze foto van "Hurley" om de cover van hun nieuwe gelijknamige album te sieren! "No words are on the cover because all we wanted was his amazing face." Briljant in eenvoud, dit tovert weer een kleine glimlach op onze gezichten...
De nieuwe single "Memories" is hier te beluisteren. Voordat ik het vergeet te zeggen, ik wil geen spoilers over de afloop van Lost in de reacties, hiermee verwacht ik wellicht geen reacties?!
Wie is... de Moleskine?
Moleskine's; voor de één een simpel notitieboekje, dagboek of agenda, voor de ander een externe harde schijf voor hun creatieve hersenspinsels in pocketformaat. Je zou er bijna een museum voor inrichten, ik kan verdwalen in het bekijken van de Moleskine's van anderen. De inhoud gaat vaak verscholen achter een saai ogend, maar toch zo herkenbare zwarte kaft met elastiek, maar daar kun je verandering in brengen. Engraveyourbook biedt de mogelijkheid om je Moleskine in een lederen hoes met een gegraveerd stukje kunst te stoppen. Het is zelfs mogelijk om je eigen ontwerp op de hoes te laten graveren, hoe peppie is dat?
Shirt Alert
Al enige tijd heb ik de beschikking over een persoonlijk "nog te doen" lijstje. Gewapend met de betaalbare programma's Pixelmator (Photoshop-achtig) en VectorDesigner (Illustrator-achtig) voor Mac OS X ben ik aan de slag gegaan om een ontwerp te maken voor een T-shirt. Het doel hierbij was natuurlijk niet mijn commerciële doorbraak, maar simpelweg de lol van het maken van het ontwerp. De ingrediënten voor het ontwerp; een waarschuwingsbord, een pad en een i. Het resultaat is een parodie op de iPad en als persoonlijke Apple liefhebber heb ik mijn allereigenste creatie maar eens via de website Spreadshirt voor de verkoop aangeboden. Uiteraard heb ik het eerste exemplaar voor mezelf gekocht en je zult mij toch echt raar zien kijken als ik ergens op deze aardkloot nog een malloot tegenkom die dit shirt draagt. Als u deze malloot tegenkomt, negeer hem/haar dan, kijk vooral niet achterom, het zou zo maar eens de verpersoonlijking van Gras of Stro kunnen zijn...
eSauna
De Peter R. de Vries in mij is opgestaan; ik ben op onderzoek uit gegaan! Waarnaar? Nou, eigenlijk heel simpel; dit is het grootste sauna onderzoek van Nederland op dit moment op het gebied van nieuwe media. (kuch) De centrale vraag, "Zijn sauna's in Nederland klaar voor de digitale revolutie op het gebied van eBook readers?"
Met de aanstaande officiële introductie op 28 mei 2010 van Apple's iPad in diverse Europese landen zoals bijvoorbeeld Duitsland, Frankrijk en Spanje zal er een nieuwe boost komen voor het lezen van eBoeken. Niet alleen de iPad, maar ook de gangbare eBook readers zoals bijvoorbeeld de Amazon's Kindle 2, BeBooks en Sony Readers nemen in populariteit toe. De verwachting is dat er een nieuwe lading Tablet-achtige apparaten door diverse fabrikanten in ontwikkeling zijn en ook Google richt zijn pijlen op de markt voor digitale boeken. Verdwijnt het papieren boek hiermee snel uit beeld? Ik kan het me voorlopig niet voorstellen; ook bioscopen, videotheken en muziekwinkels zijn heden ten dage nog niet uit het straatbeeld verdwenen.
En dan nu over naar het onderzoek. Ter bescherming van mijn privacy heb ik als een ware digitale spion uit naam van "Chantal" (op basis van een vrouwelijke naam verwachtte ik snellere reacties van de tegenpost) een standaard mail gericht aan 5 willekeurige sauna's in Nederland. Als bron hiervoor heb ik de Top 10 van sauna's uit het overzicht van Saunagids.nl gebruikt. De vraag in deze mail was uiteraard: "Ik vraag me af of het is toegestaan om een iPad / eBook reader mee te nemen naar jullie sauna."
- Devarana - Den Bosch (NB); we zijn er nog nooit geweest, maar conform het antwoord de enige sauna waar men het gebruik van iPad's / eBook readers toe staat, mits er uiteraard geen camera ingebouwd is. Hoezo de meest moderne en vooruitstrevende sauna in Nederland, Hulde!!! Jullie kunnen rekenen op een bezoek van ons.
- Thermen Bussloo - Voorst (Gld); de snelste reactie, maar een teleurstellend antwoord, "Helaas is het niet mogelijk om een digitale I-pad of E-Book reader mee te nemen naar de sauna."
- De Veluwse Bron - Emst (Gld); zoals verwacht, de website vermeldt het reeds: "Het meenemen van elektronische apparatuur is binnen het resort niet toegestaan."
- Elysium - Bleiswijk (ZH); niet eens een antwoord...
- Zwaluwhoeve - Hierden (Gld); het gebruik van de naam "Chantal" was misschien niet zo'n goed idee, ook al geen antwoord...
Mijn voorlopige conclusie is dat op basis van dit "grootschalige" onderzoek het merendeel van de Nederlandse sauna's nog niet klaar is voor eBook readers, danwel toestemming hiervoor in overweging heeft genomen. Hopelijk zal dit onderwerp de verdiende aandacht gaan krijgen en voorlopig kunnen het merendeel van de sauna's een voorbeeld nemen aan Devarana in Den Bosch!
Graag maak ik nog even van de gelegenheid gebruik om Onemorething.nl, Bright, Bol.com en/of Saunagids.nl uit te dagen om de Nederlandse sauna's een extra prikkel te geven...
En dan als laatste een waardevolle subconclusie; de iPad heeft (nog) geen ingebouwde camera, yay!
King of the World
De combinatie van een grieperige Gras, al liggende op ons “Poing” bed, al drinkende een met een in haar gedachte vitamine-boost in een XL flesje genaamde AA (wonder) drank, levert vreemde geluiden op. “Gras, als je verdrinkt in je AA’tje, dan kom ik je niet redden hoor!”
AA staat overigens voor "After Activity" (of Anonieme Alcoholiste(n)), derhalve vraag ik me af welke fysieke inspanning van Gras hieraan vooraf is gegaan...
Spiraaltijd
Deze spiraal heeft niets met onze bedavonturen en -geluiden te maken! Het blijft interessant om te zien hoe een menselijke geest zo iets onbenulligs als klok kijken weer een nieuwe dimensie geeft. (Misschien is een goed bed voor een gezonde nachtrust als stimulans voor een creatieve geest toch wel een voorwaarde?!) Dit keer niet zo complex als de introductie in 1998 van de Swatch Internet Tijd, ook bekend als Beat tijd; ik heb er niets van begrepen... Voor zover mij bekend inmiddels een typisch gevalletje "flatliner". Tja, dan een magisch samenwerkingsverband tussen ontwerper Will Aspinall en techneut Neil Lambeth, een spiralicious idee, een paar jaren ontwikkeling en dan? Dan heb je de Aspiral Clock, prachtig en prijzig!
3x33=99
Less is more; vaak is eenvoud wonderschoon. Een kartonnen doosje voorzien van foliedruk, 3 vakjes in het doosje, per vakje 33 kaartjes voorzien van een opschrift. Een visitekaartje voor iedere gelegenheid, "all occasions cards", met de gedrukte teksten "thank you", "sorry" en "fuck you". Als ik op het moment van schrijven een doosje had gehad dan was er een kaartje voorzien van "thank you" gegaan naar Knik, een kaartje met "sorry" was nog even blijven liggen en de "fuck you" kaartjes waren inmiddels alle 33 vergeven...
Ben verlost
Het was een lijdzaam contractjaar bij Vodafone vol oude irritaties, nieuwe irritaties, verrassende irritaties, ongewenste irritaties, ja het was gewoon, euhhhh, irritant! Van rood ga ik nu naar blauw, van contractduur minimaal een jaar naar een maand, van een stabiel netwerk naar een "instabiel" netwerk, vanaf morgen Ben ik verlost...
Evengoed als alle ellende bij internet providers, liegen de negatieve ervaringen bij de mobiele aanbieders er ook niet om. Maar ja, wie deelt zijn positieve ervaringen, bijna niemand toch? Als ik in de algemeenheid consumentenervaringen zo links en rechts lees op websites zoals Kassa en Radar dan deugt het gros van de Nederlandse ondernemingen niet. Objectief? In een notendop stap ik in ieder geval over van een slechte provider naar een slechte provider. Mijn winst derhalve is het positieve gevoel van vernieuwing. Owja, de associatie met het ouderwetse Ben-gevoel doet het bij mij overigens ook nog steeds goed, alsmede de fijne afwikkeling tot op heden van mijn verzoek tot nummerportering en de ontvangst van een prachtig vormgegeven sim-pakketje.
Ik Ben vanaf morgen bereikbaar, hoop ik...
Race to the Clouds
Bron van inspiratie? De Pikes Peak International Hill Climb is het oudste motorsport evenement van Amerika in Colorado Springs welke voor het eerst werd verreden in 1916. Het gaat hierbij om een race waarbij er een hoogteverschil van 1500 meter, in een afstand van 20 kilometer met 156 bochten wordt overwonnen om vervolgens op de 4302 meter hoge Amerikaanse berg Pikes Peak te finishen!
In september van dit jaar zal dit parcours voor het eerst worden verreden in een auto zonder chauffeur. Een team van onderzoekers van het "Center for Automotive Research at Stanford" (CARS) hebben een witte Audi TTS volgebouwd met computers en GPS apparatuur, zodat deze bolide zichzelf in de bemande racesnelheid boven de wolken kan begeven om hopelijk "heelhuids" te finishen op de top. De Apple-witte auto is vernoemd naar Michèle Mouton, de eerste vrouwelijke coureur die de befaamde race heeft gewonnen en heeft de sexy naam Shelley meegekregen.